outlet

..

2012-02-01T17:07:00.003+01:00

1)
این روزها زیاد می نویسم و زیادتر از آن، به نوشتن فکر می کنم. و دلیلش این است که از آن موقع هایی است که نیاز دارم به خودم بقبولانم که "می توانم". و نوشتن به من کمک می کند که خودم را به خودم ثابت کنم. هر کس یکطوری است دیگر...چه می شود کرد.
از امتحانات ترم فارغ شدم. هر روز به این فکر می کنم که که تجربه خوبی است این برنامه امسال. که ارزش دوسال صبر کردن را داشت. اما نگرانی سال بعد و آینده نمی گذارد که آن طور که باید و شاید لذت ببرم. یک نوع خودآزاری. لذت نبردن از حال به خاطر نگرانی برای آن چه که نمی دانی چیست. چون هنوز پیش نیامده است.
در هر حال، دارم تلاشم را می کنم که کمتر خودم را آزار بدهم. به جایش کارهای به درد بخور بکنم. که باانگیزه بمانم. که دور بودن ددلاینها باعث نشود که تنبلی کنم. و هزار چیز دیگر.

2)
به رویاهایت بچسب.
زندگی، بدون رویا،
پرنده شکسته بالی ست
عاجز از پرواز.

لنگستن هیوز

عدالت سلامت

2012-01-30T10:47:00.003+01:00

در بحثهای مربوط به "عدالت سلامت"، یکی از معروفترین مثالهایی که اغلب آورده می شود، مبتنی بر این است که با فرض شرایط مساوی، اگر میزان محدودی از امکانات پزشکی در اختیار داشته باشیم و دو گزینه در مقابل داشته باشیم: 1) بتوانیم با این مقدار امکانات تنها یک بیمار را از مرگ نجات دهیم. 2) بتوانیم با این مقدار امکانات چند بیمار را از مرگ نجات دهیم. ( با توجه به نوع بیماری شان) در آن صورت انتخاب ما چه باید باشد؟ آیا نجات جان "چند" نفر همواره باید بر نجات تنها "یک" نفر برتری پیدا کند؟ یا هر انسان به صرف انسان بودن باید جانش محترم داشته شود و هر کاری که از دست سیستم بر می آید برای نجاتش بکند؟ حتی اگر به قیمت نجات یک نفر و مرگ چند نفر دیگر تمام شود؟

در نگاه اول، بحثهای مربوط به عدالت سلامت یا نحوه توزیع منابع در حوزه سلامت شاید کمی انتزاعی به نظر برسند. اما نمونه های این چنینی در دنیای واقع بسیارند.

خبر این است که پدر و مادر یک دختر سه ساله که هم زمان از عقب ماندگی ذهنی و نارسایی کلیه رنج می برد به بیمارستانی در فیلادلفیا مراجعه می کنند و در کمال ناباوری با پاسخ منفی برای انجام عمل پیوند کلیه برای دخترشان مواجه می شوند. با توجه به دلایل عنوان شده در گزارشهای مختلف از این واقعه و اظهارنظر رئیس بیمارستان، دلیل اصلی برای این عدم موافقت نه موانع پزشکی که یک تصمیم گیری با توجه به کمبود منابع و سیاستهای توزیع منابع در حوزه سلامت بوده است.
همانطور که رئیس بیمارستان در آخرین جمله خود عنوان می کند،" در هنگام کمبود منابع، عوامل اجتماعی در هنگام پیوند اعضا دخیل خواهند بود". به این معنا که این بیمار وقتی که در کنار سایر بیماران نیازمند به پیوند کلیه قرار می گیرد، از امتیاز کمتری برای رقابت برای رسیدن به این امکانات محدود برخوردار خواهد بود. و دلیل اصلی آن عقب ماندگی ذهنی او است.
اگر بخواهیم صریح تر بگوئیم، در هنگام تخصیص دادن منابع محدود ( کلیه) به بیمارانی که بی صبرانه در صف طویل پیوند کلیه انتظار می کشند، تصمیم گیران به این نکته توجه می کنند که این جراحی پرهزینه و مبتنی بر یک منبع بسیار محدود در جامعه در نهایت چه فرصتهایی را برای پیوند گیرنده به همراه خواهد داشت. پیوند گیرنده کیست؟ آیا او یک بیمار عقب مانده ذهنی است که احتمال داشتن یک زندگی عادی حتی با انجام موفق این پیوند را در آینده نخواهد داشت؟ یا یک شخص سالم است که با انجام این عمل در آینده خواهد توانست به یک زندگی عادی ادامه دهد و در نهایت در جامعه نقش ایفا کند؟

این یک کیس بسیار مهم و اختلافی مربوط به حوزه حقوق و اخلاق سلامت است.
سئوالات مختلفی در این ارتباط می توانند مطرح شوند:
وظیفه سیستم سلامت در جامعه در برابر چنین مواردی چیست؟ آیا باید از کودکی که علاوه بر این بیماری از بیماری دیگری نیز رنج می برد ( نوعی عقب ماندگی ذهنی) حمایت کند و او را در صف انتظار برای دریافت کلیه با "شرایط برابر" قرار دهد؟ یا اینکه باید حتی به خاطر آسیب پذیر بودنش، برای او "اولویت" نیز قائل شود؟
یا اینکه مانند تصمیم این بیمارستان*، او را اساسا در صف انتظار قرار ندهد و او را واجد شرایط نداند؟ اگر در حال حاضر، شما عضو کمیته اخلاق بیمارستان مورد نظر باشید و تنها یک کلیه آماده برای پیوند در اختیار داشته باشید و دو کودک هر دو نیازمند به این پیوند باشند و یکی سالم تنها با مشکل نارسایی کلیه و دیگری با عقب ماندگی ذهنی ( و مشکلات مربوط به آن)، در فرض اینکه باقی شرایط کاملا برابر باشد، کدام را برای پیوند انتخاب می کنید؟ اگر در جای یک "سیاست گذار" نشسته باشید چه؟ منابع محدود جامعه باید چطور بین شهروندان توزیع شود که هم Efficient باشند و در عین حال Just؟

* بحثها راجع به این کیس خاص ادامه دارد و در برخی گزارشها امده که بیمارستان هم چنان در حال ارزیابی تصمیم خود است. با رسانه ای شدن موضوع و فشار گروه های مرتبط و شهروندان با نگرانی های مشابه، به نظر می رسد که احتمال تغییر تصمیم بیمارستان کم نخواهد بود.

برای مخاطب خاص

2012-01-28T19:49:00.005+01:00

لپ تاپ عزیزم، خانوم سونی:

می دانی که چقدر "مجبورم" دوستت داشته باشم. تنها چهار سال پیش بود که تمام حقوق سه-چهار ماه کارکردنم به علاوه یکی دو ماه حقوق آقای همسررا، به پایت ریختم و می دانی که چهارسال، مدت کافی برای پایان یک رابطه نیست.
می دانی و می دانم که در این چهار سال مرا جان به لب کرده ای. ولی این که دلیل نمی شود. بدان که هیچ یک از این لپ تاپ جدیدها که پشت ویترین فروشگاههای پر زرق و برق می بینم، برای من جذابیتی ندارند. ابدا به دلم نمی نشینند.
اصلا حیف این همه خاطره که رویت تایپ کرده ام نیست؟ حیف این همه اشک و لبخندی که جلوی مونیتور تو شکل گرفتند، نیست؟
پس بیا و خانومی کن و انقدر مرا اذیت نکن.
باش و خوب باش.
باشد که به پای هم پیر بشویم.

تجربه

2012-01-27T22:03:00.003+01:00

ناتوانی از انجام کارهای بزرگ و چشمگیر، ناامیدمان می کند.
در حالیکه فکر می کنم در لحظات سخت، نیازمند نتایج همان کارهای کوچکیم که در گذشته از انجامشان به بهانه کوچکی شان طفره رفته ایم.
انقدر این قاعده برای خود من مصداق دارد که نمی دانم کدامش را بنویسم. فقط خوشحالی ام از این است که چون خودم این مسئله را به شخصه تجربه کرده ام، احتمالا در آینده بیشتر از آن درس بگیرم و بیشتر به کارش ببندم.

به قول ویلیام گلاسر:

ده درصد از آنچه می خوانیم،
بیست درصد از آنچه ما می شنویم،
سی درصد از آنچه ما می بینیم،
پنچاه درصد از آنچه ما می بینیم و می شنویم ،
هفتاد درصد از آنچه بحث می کنیم،
هشتاد درصد از آنچه تجربه می کنیم،
و نود و پنج درصد از آنچه که ما به دیگران می آموزیم .

را ما می آموزیم...

...

2012-01-26T23:19:00.002+01:00

"نیمه شب در پاریس" را دیدم و دوستش داشتم.
دوست داشتنی تر اینکه می دانی فیلم نامه اصغر فرهادی دارد شانه به شانه فیلم نامه وودی آلن به پیش می رود.

جزوه و دیگر هیچ!

2012-01-25T18:35:00.004+01:00

کیف لاندن، هم کلاسی آمریکایی مان را در قطار بروکسل دزدیده اند و آنلین بلژیکی، هم کلاسی دیگرمان گزارش اقلام مسروقه را می دهد:

آنلین- تمام جزوه هایش آن تو بوده و همه رو دزدیدند.
بقیه- همین؟! هه هه....چه چیز مهمی!
آنلین- نه، چند تا چیز دیگه هم بوده...مک بوکش و بوک ریدرش و ...
بقیه- واااااای
آنلین- آره، احتمالا یکسری از جزوه هایش را روی مک بوکش نوشته بوده و اونها هم پریدن حالا...
قیافه بقیه- :|

شفق

2012-01-21T21:34:00.002+01:00

منظره غروب آفتاب معمولا مضطربم می کند. اما صبح را، شفق را دوست دارم. اینجا که صبح ها آفتاب خیلی دیر طلوع می کند، فرصتی هست برای اینکه در راه دانشگاه از منظره آسمان صبح لذت ببری. این عکس هم مال یکی از همین روزهاست، کمی قبل از طلوع.

...

2012-01-19T19:30:00.002+01:00

یک جایی توی بحثهای بیواتیکس، بحث به اینجا می رسد که آیا صرف دادن شانس تولد به جنین، حتی اگر همراه با ریسک بالای بیماری یا معلولیت باشد، مطلوب است یا اینکه اساسا عدم تولد بهتر ازداشتن شانس زندگی کردن با این مشکلات احتمالی است. برای خیلی ها این سئوال واقعا مسئله است. آنهایی که تولد و زندگی را یک موهبت قلمداد می کنند. ولی من فکر می کنم که کسی که اصلا متولد نمی شود خوشبخت ترین است. صرف تولد، یعنی شروع مسئولیت و تحمل رنجهایی با چگالی بالا. نمی گویم لذت ندارد. اما شک دارم به رنج هایش بیرزد. حالا چه برسد به اینکه با کلی مشکل اضافی هم همراه باشد.
و این شعری که امروز "جیغ کلاغ" همخوان کرده بود، برای من، جان کلام بود:

همین چند سطر
دنیا به همین چند سطر رسیده است
به اینکه انسان
کوچک بماند بهتر است
به دنیا نیاید بهتر است

"گروس عبدالملکیان"

...

2012-01-16T22:27:00.003+01:00

کین کی، اهل تایوان است و یکی از رفقای شفیق من در گروه. صبح، قبل از امتحان دیدمش. وضعش بسیار آشفته بود. فکر کردم حتما برای بی خوابی شب امتحان است. کاشف به عمل آمد که مسئله دردناک تر و غم انگیزتر از این حرفهاست. خبری تلخ به او رسیده مبنی بر تشخیص بیماری سختی برای برادر جوانش. امیدی به بهبودی نیست. انقدر غمگین بود و انقدر چشمانش اشک آلود، که باعث شد تمام نگرانی های خودم را فراموش کنم و سعی کنم به هر طریقی شده کمی دلداری اش بدهم. اما مگر می شود؟ دو سال پیش،پسرخاله ام را بر اثر همین بیماری از دست دادم و می دانم که چقدر سخت است مبارزه با این بیماری و امید به بهبود.
سخت است. سخت است. سخت است.
به کین کی می گویم اما، امید داشته باش. هیچ کس نمی داند چه خواهد شد.
کاش می توانستم کمکش کنم که در این لحظات سخت، قوی باشد و استوار. کاش می توانستم.

بازگشت

2012-01-14T11:51:00.003+01:00

از ایران برگشته ام و دلتنگ خانه و خانواده و دوستانم.
و این بار فکر می کنم که برمی گردیم. روزی. برای همیشه.
اینجا زندگی آرام است ولی "آرامش" بودن با عزیزان را ندارد.

حکمرانان پیاده

2011-12-15T22:07:00.003+01:00

بی دلیل نیست که من انقدر شهرهای کوچک دانشجویی رو دوست دارم. توی شهرهای این جوری، دانشجوهای پیاده حکمرانند. نه فقط دانشجوها، که استادها هم پیاده اند. پیاده هم که نباشند، فوقش یک دوچرخه دست دوم است که با یک قفل کم جان وصل شده به میله های جلوی دانشکده. خیلی هم که مسافت طولانی بشود، در حد از این ور شهر تا آن ور شهر، همه صف می کشند برای اتوبوس. خبری از تاکسی دربست نیست. خبری از ماشینهای شیک و پیک که جلوی در دانشگاه برای صاحبانشان صف کشیده باشند، نیست.

کلاس که تعطیل می شود، دانشجوها کوله پشتی شان را می اندازند پشت شان و راه می افتند. استادها هم همینطور. همه در یک صف. همین است که مثلا بروکسل انقدر طرفدار ندارد بین دانشجوها که لوون کوچک. چون بروکسل شهر دیپلماتهای کراوات زده است. اما لوون شهر دانشجوها و استادهای کوله پشتی به پشت است.

توی دانشگاه بهشتی که بودیم، یک بار جلوی بوفه دانشکده با بچه ها ایستاده بودیم به چایی خوردن. نمی دانم چطور شد که یکی لیوان چایی اش را بی هوا گذاشت روی ماشین آخرین مدل یکی از استادها. استاد، آخوند بود. در کسری از ثانیه، دیدیم که استاد بدو، دنبالش یکی از مسئولین اداری بدو. به کجا؟ به طرف ما. یادم نمی رود هیچ وقت که چطور استاد سراسیمه رسید و شروع کردن به مذمت کردن. و اینکه چقدر لطف می کند که از ما خسارت ماشین اش را نمی گیرد. که ما نمی دانیم که این کار ممکن بود چه "فاجعه ای " به دنبال داشته باشد و رنگ ماشین را ببرد....من ناظر این ماجرا بوده ام، اما الان که دارم می نویسمش هنوز برای خودم باورش سخت است. این است که اگر شما سخت باورش می کنید، من به دل نمی گیرم.

دلم می خواست یکبار این استاد را مجبورش می کردند که تمام آن سربالایی تند دانشگاه را یک سره بالا برود تا خود دانشکده حقوق. بلکه کمی هوا بخورد به سرش و بفهمد استادی منزلتی است که او حالا حالاها راه دارد تا معنایش را بفهمد، چه برسد به اینکه به آن جایگاه برسد.

وطن

2011-12-13T23:26:00.004+01:00

قراره فردا هر کسی کشورش رو معرفی کنه توی یک جلسه فرهنگی درون گروهی. من از دو-سه روز پیش با یک دوز بالایی از نوستاژی و یک وسواس شدیدی شروع کردم به آماده کردن یکسری اسلاید واسه اینکه ایران رو پرزنت کنم. هر دفعه هم که چیدمانشون یا محتوای یکی شون رو تغییر می دم، یک بار دیگه می زارم از اول تا آخر می بینم. و یک بغضی گلوم رو می گیره. یک احتمال خوبی هم می دم که فردا یک دور هم با آخرین ریویو اسلایدها در جمع، اشکهام هم سرازیر بشه.

ده دقیقه پرزنتیشن که چیزی نیست. یکی دو ساعت وقت لازمه که توضیح بدی که اون چیزی که براش بغض کردی، اون چیزی که آدمی می خواد "هم چون بنفشه با خودش ببرد هر کجا که خواست"، اسمش"وطن" است. نه "کانتری"، نه "لند"، نه "هوم تاون"،..که یک چیزی که نیست توی زبانشون. و بعد فکر کنی که یعنی یک روز خواهد رسید که من بتونم هر چی توی دلمه به این زبون بگم؟

اسم

2011-12-10T21:31:00.003+01:00

منشی گروهمون و همسرش هر دو بلژیکی اند و نسبتی هم با مهاجرها و مسلمونها ندارند.
چند روز پیش که با هم سر یک میز نشسته بودیم، بچه ها ازش پرسیدن، اسم بچه هات چیه؟
گفت: عایشه و ادریس.
من از شدت تعجب کم مونده شاخ در بیارم. تقریبا بقیه هم حس من رو داشتن. اینه که اضافه کرد که: همینطوری خوششون اومده از این اسمها و دلیل خاصی نداشته این انتخابشون.
این دومین مورده که انقدر از شنیدن یک اسم متعجب می شوم. اولیش مال وقتی بود که دختری رو دیدم که از ایالت می سی سی پی بود و آمریکایی ( نه مهاجرو ... ) و گفت که اسمش "صنوبر" ه!

انتقاد

2011-12-07T20:29:00.003+01:00

وقتی سوم ابتدایی بودم، یک گروه راه انداختم دنبال خودم، رفتم دفتر مدیر مدرسه و گفتم که "شما اشتباه می کنید". این شروع طوفانی در سالهای ابتدایی، در سالهای دانشجویی و بعد اشتغال کاملا فرونشست و من هم مثل خیلی های دیگر به اقتضای زندگی در ایران تودار شدم و به قول خودمان "محافظه کار". که مثلا یاد گرفتم که درست است که "انتقاد پذیری" صفت خیلی خیلی خوبی است اما، اساسا "انتقاد" چیز خوبی نیست.
هیچ گاه یاد نگرفتم که چه طور باید در یک محیط علمی یا کاری از استاد یا مافوق خودم انتقاد کنم و در مقابل انتقاد هم بشنوم و ظرفیت اش را داشته باشم.
انتقاد از نزدیکان، حکم "نارو" زدن را داشت. که اساسا وقتی رابطه خوبی با استادی یا مافوقی داری، این یعنی" یک سوگند" که هر آنچه را که زین پس از وی خواهی شنید باید قبول کنی. و یا اینکه حداقل تظاهر کنی که قبول می کنی . و گرنه از گروه دوستان خارج خواهی شد. اساسا انتقادات همواره منتقل می شد به جایی که "فرد مورد انتقاد" نبود. انتقاد می شد، اما در غیاب وی. ناسازنده ترین نوع انتقاد.

این که یاد نگیری چطور انتقاد کنی یک بخش ماجراست. بخش دیگر - که از اولی ناشی می شود- نیاموختن مهارت در انتقاد پذیری است. چیزی که من همیشه از آن می ترسیدم. که من هم روزی مثل همین اساتید و روسا، کوچکترین انتقاد را به منزله "شمشیر از رو بستن" بدانم.

امسال که اینجا برنامه ام را شروع کردم، خیلی برایم مهم بود که بیشترین بهره را از این فرصت به دست آمده ببرم و به قول معروف از تمام قابلیتهای برنامه استفاده کنم. از همان ابتدا هم حواسم به ضعفها و قوتها بود. بعد از قوت گرفتن رابطه بین گروهی مان، مسلما مکالمات رسمی و غیر رسمی بین بچه ها هم بیشتر جان گرفت. انتظار من این بود که یکی از مهم ترین موضوعات این مکالمات کوتاه، ارزیابی آنچه که در کلاسها و لکچرها و در یک کلام برنامه مان می گذرد باشد. اما متوجه شدم که فضا کاملا متفاوت از آن چیزی است که می اندیشیدم. همه بسیار نگران اند که مبادا انتقادی از زبان آنها شنیده شود. که احتمالا از مجاری رسمی و غیررسمی به مسئولین برسد و احتمالا تبعاتی برای منتقدان به دنبال داشته باشد. از هم گروهی هایی که مثل من از جوامع بسته ای می آیند، بعید نبود. اما تعجبم از خود اروپایی هاست که حتی بسیار محتاط تر از ما عمل می کنند. و حدسی که می زنم این است که این رفتار ریشه دارد در حس "وامدار" بودن به دولت و دانشگاه دولتی و احیانا پولی که از دولت بابت تحصیل می گیری. اینکه اگر ذره ای بر خلاف خوشامد مسئولین رفتار کنی ممکن است که تمام شانست را برای موقعیتهای بعدی از دست بدهی...

امیدوارم که این تجربه من یک مسئله فراگیر نباشد در اینجا. و استثنایی باشد بر یک قاعده. و گرنه من نمی دانم که دیگر کجا باید رحل اقامت بکشم تا تمرین " نقد کردن" و "نقد شدن" بکنم؟!

خانه پدری

2011-12-05T20:08:00.003+01:00

خانه پدری، خانه ای که جوانی من در آن گذشت و در ده سال گذشته، رفرنس پوینت من برای مفهوم "خانه" بود را فروختند. دو- سه روز دیگر، پدر و مادر اسباب می کشند به خانه ای دیگر در نزدیکی خانه خواهرها. اما، من هیچ وقت رسما از آن خانه اسباب نکشیدم و تا همین امروز اتاقم، کتابخانه ام، وسایلم همانطور چیده شده باقی مانده بود. هر موقع که توی این سه - چهار سال گذشته بر گشتم، اتاقم منتظرم بود. بدون هیچ تغییری.
حالا برای منِ خاطره باز، این تغییر یعنی یک حمله نوستالژیک. یعنی باز عقب ماندن از یک اتفاق. همان "لگ" داشتن. مثل وقتی که دوری و "خواهرزاده ها" بزرگ می شوند، "پدر و مادر" پیر می شوند، "خانه" عوض می شود و یا تلخ تر از همه اینکه وقتی دوری و "یکی" برای همیشه می رود. همه این اتفاقات برای بقیه که از نزدیک شاهد ماجرایند، به تدریج اتفاق می افتد و شاید راحت تر پذیرفته می شود، اما برای منی که دورم هضمش سخت می شود. مخصوصا وقتی که بر می گردم و همه این تغییرات خودشان را یک دفعه به رخ می کشند.

دلم برای اتاقم، برای حیاط خانه مان و برای آن شمعدانی ها تنگ می شود. کاش مجال خداحافظی بود.

....

2011-11-30T22:38:00.003+01:00

یک دقیقه رفتم دفتر منشی گروه، چیزی بپرسم.
من رو که دید گفت: یور کانتری ایز اِگِین این دِ نیوز
من هم گفتم: تنکس! و توی دلم گفتم شما دیگه بیشتر ازین ما رو خجالت نده.
تقریبا یک ساعت و نیم باهم حرف زدیم و سعی کردم قانع اش کنم که همه "ایرانین استیودنت" ها در اوقات فراغتشون شیشه سفارت نمی شکنن و خارجی ها رو گروگان نمی گیرند.
نمی دونم چقدر قانع شد. حقیقتش، خیلی هم مهم نیست. چون دو- سه روز دیگه دوباره با یک عنوان دیگه بر صدر اخباریم...الان هم قانع بشه دوباره دو روز دیگه همین آش و همین کاسه.
توی این هیری ویری، دلم می سوزه برای کل انرژی ای که آنلین، هم کلاسی بلژیکی ام گذاشته بود برای راضی کردن مادرش برای اینکه سال بعد تابستون "اَدوِنچر" کنه و بیاد ایران.
امروز سر کلاس گفت: خبرها رو شنیدی؟
گفتم: ......آپ!

..................

کتاب "فانی این فارسی" رو خونده باشین، یک جایی نویسنده از زمانی می گه که گروگان گیری سفارت آمریکا اتفاق افتاده بود و رویکرد بسیار منفی که نسبت به ایرانی ها ایجاد میشه در خارج از کشور....یک هم چون فضاییه این روزها...

از تفاوت ها

2011-11-23T21:31:00.004+01:00

اینجا وقتی در خیابان از جایی صدای موسیقی بلند و خفنی به گوش می رسد نشانه این نیست که دانشجویان مشغول پارتی اینگ هستند.
بلکه، خبر از این می دهد که جایی در آن نزدیکی ها، کارگران مشغول کارند.

be good

2011-11-22T07:14:00.004+01:00

Being good is not happening by itself anymore. It should be made by ourselves. That's why nowadays when somebody says, despite the all unpleasant facts, I am good, I reply in my heart: You did a great job.I appreciate your effort

سربالایی خوابگاه

2011-11-21T22:19:00.003+01:00

صحنه اول
سال 86- شب یک روز پاییزی. اوین. کوی دانشگاه

از کتابخانه در آمده ایم و خسته و هن و هن کنان سربالایی خوابگاه را بالا می رویم. چند هفته قبل از عقدمان است. چند دقیقه به ساعت نه مانده و اگر دیر بجنبیم دچار دردسر خواهیم شد. در این حد که باید نگهبان را قانع کنیم که به نگهبان کتابخانه زنگ بزند و تاییدیه بگیرد که از آنجا می آییم. چند قدم مانده به ورودی خوابگاه "خواهران" از هم جدا می شویم. می دانیم که نگهبان جایی کمین کرده احتمالا، هر چند که دیده نمی شود. وارد خوابگاه که می شوم، نگهبان خوابگاه با چشمانی دریده جلویم را می گیرد. آقا با شما چه نسبتی داشتند؟ نمی دانم چه جوابی بدهم. دلم نمی خواهد اصلا جوابش را بدهم. اما می دانم این یعنی اول دردسر. باید برایش توضیح بدهم. توی دلم می گویم "به تو هیچ ربطی ندارد". توضیح می دهم و حس می کنم که تحقیر می شوم. خرد می شوم. باز توی دلم می گویم " می روم. نمی مانم در جایی که تحقیر می شوم."با اعصاب خرد وارد خوابگاه می شوم. و این تازه اول سر و کله زدن با هزار و یک جور آدم عجیب و غریب است. دعواهای عجیب و غریب هم اتاقی ها، خبرهای عجیب و غریب و بی ربط از بچه های خوابگاه، و هر کس که سرش در کار دیگری است....

صحنه دوم
سال 90-شب یک روز پاییزی. خوابگاه لا سالا

ساعت نزدیک ده شب است و سربالایی خوابگاه را بالا می روم. می رسم به خوابگاه و در را باز می کنم و وارد می شوم. دو-سه دختر و پسر کنار میز پینگ پونگ ایستاده اند و دو نفر هم مشغول بازی اند. حتی کسی سرش را هم بلند نمی کند که نگاهت کند. پله ها را بالا می روم و می روم سمت آشپزخانه مشترک. می خواهم ببینم که آیا نامه ای برایم آمده است یا نه. بچه ها مشغول آشپزی اند. یک عده هم دارند تلویزیون می بینند. هر کس مشغول کار خودش است. شب که توی اتاق شخصی خودم مشغول کار خودمم، کسی به در می زند. دانشجویی است که مسئول فلت است. می گوید که آیا می خواهم که در پارتی هفته بعد شرکت کنم؟ می گویم که شرمنده وقتش را ندارم. کلی عذرخواهی می کند و می رود. هفته بعد پارتی در آشپزخانه برگزار می شود. تفاوتی با شبهای دیگر نیست. هیچ سروصدای اضافی در راهروها نیست و حتی صبح روز بعدش که می خواهم خارج شوم می بینم که همه چیز مرتب شده است. این دانشجوها، دختر و پسر، با هم این ساختمان را می چرخانند و هیچ نگهبانی نیست. هیچ ساعت ورود و خروجی نیست. هیچ کس کاری به دیگری ندارد. در عین حال، در هر فرصت ممکن از فضای مشترک آشپزخانه استفاده می کنند برای سرگرمی های مشترکشان.

کوی خوابگاه بهشتی یکی از معدود جاهایی در زندگی ام است که حاضر نیستم لحظه ای به آن برگردم. جایی که چیزی به نام "حریم خصوصی" در آن محلی از اعراب نداشت. تجربه کوی دانشگاه باعث شده بود که از اسم خوابگاه فراری باشم چه برسد به تجربه مجددش. این دو- سه ماه که بنا به شرایط مجبور بودم که چند شبی را در طول هفته در خوابگاه بگذارنم در ابتدا برایم خیلی سخت می نمود. اما حالا تفاوت را خوب احساس می کنم و می بینم که خوابگاه مشکلی ندارد. مشکل آدمهایند که یاد نگرفته اند ( نگرفته ایم) که به حریم خصوصی دیگران احترام بگذارند.

کلماتی آشنا

2011-11-17T22:10:00.003+01:00

بیجی اهل نیجریه است. می گوید که دوستان ایرانی بسیار خوبی داشته و ایام خوشی را با آنها گذرانده. سعی می کند چند کلمه فارسی به خاطر بیاورد. می گوید مثلا " سلام" و "کوکوسبزی" ....شاد می شوم. و فکر می کنم که یادم باشد از این به بعد حداقل اگر شده حتی چند کلمه از زبان دوستان دیگر یاد بگیرم. حس خوبی می دهد به آدم.

کمپین امید

2011-11-12T19:18:00.003+01:00

همه داریم به هم امید می دهیم که مشکلی پیش نخواهد آمد. همه چیز خوب پیش خواهد رفت. که حتی اگر چنین و چنان شود...باز، امیدی هست.
خواهرزاده به خواهر، خواهر بزرگتر به خواهر کوچکتر، خواهر به من. هر کس به دیگری.
امید امید امید.

Appointment

2011-11-11T18:06:00.005+01:00

Okay. I will order it from our headquarters and when it was available...maybe next week or a week later... then I will make an appointment for you and will call you and ask you to come

فکر می کنید این پروسه ای که این آقاهه راجع بهش صحبت می کنه مربوط به چی باشه؟
.
.
.
.
هیچی. گرفتن پنچری لاستیک عقب دوچرخه من!

در همین راستا، می گن ظاهرا توی شوری سابق، برای هر چیزی باید آدمها توی نوبت می موندند. یک روز یکی می ره که برای ماشین اسم بنویسه به قول خودمون؛ مسئول فروش بهش می گه که این ماشین شما ده سال دیگه آماده میشه و واسه ده سال دیگه هم چین روزی براتون وقت ملاقات تعیین کردم. طرف می پرسه صبح یا شب؟ مسئول خرید می گه که حالا ده سال دیگه چه فرقی می کنه؟ می گه آخه واسه صبحش با لوله کش قرار ملاقات دارم!
یک جورهایی حکایت ماست در اینجا. یک هفته زمان انتظار برای باز کردن حساب بانکی و سه هفته برای وصل شدن اینترنت وایر لس را هم اضافه کنید به این دو هفته برای پنجر گیری. اساسا در زمینه خدمات به نظرم می یاد که حتی نسبت به ایران خودمون خیلی کندتر و کم مهارت تر عمل می کنند و البته بسیار هم گران تر. علت شناسی موضوع هم خود بحث مفصلی است که مسلما از حوصله این پست و خواننده و نویسنده آن خارج است.

...

2011-11-08T22:09:00.003+01:00

قرارم با خودم این شده است که Live day by day . برای روحیه هم بهتر است این.

دولت، بخش خصوصی، نهادهای مدنی

2011-11-05T20:43:00.003+01:00

در روند تحصیلات حقوقی ام، از یک جایی لازم شد که انتخاب کنم که می خواهم روی چه رابطه حقوقی تمرکز کنم. شهروندان با شهروندان؛ دولت با شهروندان و یا دولت با نهادهای بین المللی.
اینکه چرا از همان ابتدا جذب مطالعه نوع رابطه دولت با شهروندان شدم را خودم هم نمی دانم. اما این را می دانم که هر چند باری که بعد از آن انتخاب سعی کردم که به دلایل مختلف موضوع مورد علاقه و تمرکزم را تغییر بدهم، نشد. در ابتدای کار و شاید تا همین چند مدت اخیر، دولت در ذهن من "نقطه آغاز و پایان" بود. وقتی روی مسئله ای کار می کردم، از فناوری اطلاعات گرفته تا مسائل ناشی از پیشرفتهای اخیر در بیوتکنولوژی، در ذهنم از اینجا شروع می کردم که دولت چه وظیفه ای در قبال تمشیت این مسائل بر عهده دارد. در تمام این پروسه، دولت نقش کانالی را بازی می کرد که تعیین می کرد که این فناوری های نوظهور باید به چه سمتی بروند و اگر لازم است، در کجا متوقف شوند.
جلوتر که رفتم متوجه شدم که حداقل در زمینه مسائل مربوط به تکنولوژی های نوظهور، چنین اعتمادی به توانایی دولت برای تمشیت امور نیست. دولت در این پروسه عقب می ماند. و کسانی که در این زمینه متخصص بودند معتقد بودند که باید نقش self-regulatory ها به جای مقررات گذاری های متمرکز تقویت شود. در این صورت مقرراتی که وضع خواهد شد به واقعیات نزدیکتر خواهند بود و پذیرش عمومی بالاتری خواهدداشت. چرا که کسانی که خود دست اندرکار امورند این فرصت را خواهند داشت که در روند مقرارت گذاری شرکت کنند. در هنگام نیاز، سریع تر اصلاحات لازم را در مقررات انجام بدهند و در یک کلام مقررات کارامدتر خواهند بود.

اما به موازات همین مطالبی که در دفاع از کوچکتر شدن دولتها می خواندم، یک چشمم هم به نظر مخالفان بود که مدام راجع به پرطمع بودن بخش خصوصی و خطرناک بودن پررنگ تر شدن انها هشدار می دانند. که باید همواره دولتی بالای سر جامعه باشد که نگذارد منافع افراد قربانی منافع شرکتهای بزرگ و سرمایه داران شود. مهم ترین این مخالفتها هم که این روزها تحت عنوان اشغال وال استریت در جریان است.

تعیین اینکه کدام یک خطرناک تر است- دولت، بخش خصوصی، افراد- واقعا کار سختی است. مسئله وقتی بغرنج تر می شودکه اعتمادت را هم به دولت از دست داده باشی و هم بخش خصوصی. آن موقع، تنها چیزی که برایت می ماند "فرد" است. و این امید که اگر شهروندان درست تربیت شده باشند، آن موقع در هر موقعیتی که قرار بگیرند- دولتمرد یا رئیس هیات مدیره یک شرکت یا ...- سعی می کنند که به حقوق بقیه احترام بگذارند و در این صورت در نهایت هیچ کدام از این نهادهای برساخته بشر علیه بشر عمل نخواهند کرد.

البته که وقتی بحث به اینجا می رسد، همیشه آزمایش میلگرم به ذهن می آید و اینکه چطور آدمهای عادی با قرار گرفتن در موقعیت های خطیر می توانند هر کاری بکنند...
در همین زمینه بخوانید.

کدام بهتر است؟

2011-11-01T21:08:00.005+01:00

به نظرم می رسد که در جوامعی که دولتها دخالت کمتری در امور دارند، community های بیشتری در آن جوامع بین مردم شکل می گیرد. حجم موسسات خیریه و گروه های حمایت کننده از طبقه های مختلف مردم ( اعم از بیماران، معلولان، نیازمندان و ...) در کشورهایی مثل آمریکا که در آنها سیاستهای سرمایه داری حاکم است خیلی بیشتر از کشورهای اروپایی با دولتهای رفاه است. البته که این ادعا کاملا بر مبنای مشاهدات شخصی من از زندگی در این دو جامعه متفاوت است و شاید آمارها و ارقام بیانگر چیز دیگری باشند.
اما، در کل به نظر می رسد که در جوامع سرمایه داری، برخلاف تصور اولیه، مردم در هنگام ضرورت بیشتر به هم احساس نزدیکی می کنند تا به نهادهای دولتی و یا موسسات خصوصی. سعی می کنند که دور هم جمع بشوند و حتی با بضاعتی محدود community شکل بدهند که در نهایت از آنها در برابر سیاستهای بعضا بی رحمانه بازار آزاد حمایت کند. و این به نظر من خوب است. چرا که آدم ها را به هم نزدیک می کند. و روحیه مشارکت و البته مسئولیت پذیری را در بین آدم ها تقویت می کند و از آنها شهروندانی خوب می سازد.
و فکر می کنم که در نهایت این مدل بیشتر به واقعیت نزدیک است. یعنی که قاعده بازی در این دنیا چنین است که واقعا هر کس مسئول خودش است. دولتها، نهایتا نمی توانند "برادر بزرگتر" خوبی برای شهروندان باشند. اما شهروندان، انسان ها، می توانند در شرایط اضطرار دور هم جمع بشوند و با در نظر گرفتن مصالح خودشان خیر بیشتری هم برای community به همراه بیاورند.
این مسئله انقدر محل بحث و اختلاف است که من نخواهم بیشتر از این چند خطی که نوشتم بسطش بدهم...خلاصه که این چند خط نتیجه دو- سه سال مشغولیت ذهن من است راجع به این موضوع.

...

2011-10-31T14:54:00.003+01:00

بعضی روزها باید بیش از هزار دفعه توی گوش خودم بخوانم که "سازنده فکر کن" "سازنده فکر کن" "سازنده فکر کن"
که نگرانی که دلشوره که اضطراب هیچ کدام آخرش به جایی نمی رسند. هیچ دردی را از کسی دوا نمی کنند.
اینکه منتظر روزی باشم که همه چیز در جای خودش باشد، غمی نباشد، بیماری نباشد، مشکلی نباشد...به قول این فرنگی ها، To be Honest، آن روز نخواهد آمد. چنان روزی نیست.
پس این وعده واهی که، من بی وقفه کار خواهم کرد و بدون نگرانی...اما اگر این غم برود. آن عزیزم خوب بشود. آن نگرانی رفع بشود...را باید بگذارم کنار.
هر چند خیلی تلخ، اما باید پذیرفت که نود درصد روزهای زندگی با این اما و اگرهایند. پس باید یاد بگیرم که علی رغم همه این نگرانی ها، کار خودم را درست انجام بدهم و متمرکز باشم. اگر می خواهم که برسم به آنچه که آرزویش را در سر دارم.

کنسرو کوفته تبریزی در لوون

2011-10-26T20:43:00.005+02:00

برای خرید یکسری خرت و پرت اتفاقی رفتم داخل یکی از سوپرمارکتهای نسبتا بزرگ اینجا. همینطور که داشتم به قول این خارجی ها Desperately بین قفسه ها گشت می زدم که مگر یک چیز کمی خوش طعم و مطابق میل پیدا کنم برای رفع گرسنگی، یکهو چشمانم برق زد. فکر کردم که اشتباه دیدم. بعد دیدم نه مثل اینکه حقیقت داره. کلی کنسرو که روشون به فارسی نوشته شده: آبگوشت، میرزاقاسمی، کوفته تبریزی و..... البته که همه شون هم مارکهای معروف ایرانی بودند و همین قضیه رو غیرقابل باورتر می کرد: یک فروشگاه توی یک شهر کوچیک دانشگاهی توی بلژیک که کلی جنس ایرانی داره. از شربت سکنجبین گرفته تا ترشی و سبزی آش و نقل ارومیه و کنسرو کله پاچه.
با توجه به جمعیت ایرانی های این شهر که به نظرم نباید بیشتر از چند ده تا دانشجوی ایرانی باشه، بعیده که کس دیگه ای مشتری این اجناس باشه. یا اینکه اساسا سر در بیاره که چی اند. جالبه که به برکت تحریم و انزوایی که دچارش هستیم، حتی توی شهرهایی با جمعیت بیشتر ایرانی هم من تا به حال هم چین گستره ای از اجناس ایرانی ندیده بودم. البته به غیر از فروشگاه های فرش که تقریبا توی همه شهرهای اروپا هستند و قریب به اتفاقشون مال ایرانی هاست. اون هم که اساسا به کار ما نمی یاد.
حالا می تونید تصور کنید که بعد از دیدن این اجناس من چی کار کردم؟ هیچی. یکدفعه بدو بدو رفتم طرف قفسه آت و آشغال ها ( چیپس و پفک و باقی جانک فودها) به این امید که "چی توز موتوری" پیدا کنم. البته که نبود و من ضایع شدم.

web surfing management

2011-10-25T21:51:00.003+02:00

یک زمانی خیلی نگران وقتی بودم که صرف "وبلاگ خوانی" می کردم. فکر می کردم نهایتا فایده عملی شاید نداشته باشد برایم.
اما الان خوشحالم. یک لیست وبلاگ برای خودم درست کرده ام که از خواندن همه شان لذت می برم و چیز یاد می گیرم. بعضا روحیه می گیرم. بعضا شاد میشوم. بعضا غمگین میشم. ولی کلا یک زندگی شده است برای خودش. یک زندگی مجازی اما در عین حال بسیار آمیخته با واقعیات زندگی: بسیار دور. بسیار نزدیک.
به برکت این فید خوان هم که لازم نیست هر روز همشان را تک به تک چک کنی ببینی که آپ دیت شدند یا نه. همین باعث صرفه جویی در وقت هم میشود.
در عوض زمان "خبر خوانی" را کم کرده ام و فکر می کنم که بهتر شده است. خواندن کلی خبر بدون فرصت تحلیل شاید فقط باعث از دست رفتن تمرکز بشود.
"شبکه های اجتماعی" هم که خواهی نخواهی شده اند نمک زندگی! فقط باید مواظب بود که خیلی شور نشود.
امیدوارم که این مدیریت وب گردی به جای خوبی برسد و فعالیتی بشود سازنده.

...

2011-10-17T22:03:00.005+02:00

از بعضی آدم های دوست داشتنی زندگی ام این جمله را شنیده ام که " هر روز را طوری زندگی می کنم که انگار که روز آخر زندگی ام است."
خود من، اول که این را می شنیدم فکر می کردم که بوی ناامیدی می دهد مثلا این جمله. یا اینکه به اندازه کافی انرژی بخش نیست.
اما به تدریج فهمیدم که اتفاقا این جمله و این فلسفه برای زندگی، می تواند روزهایی بسازد برای آدمی پر از امید و واقع بینی. که در واقع خیلی هم سازنده است.
به نظرم این طور اندیشیدن فایده عملی خیلی زیادی برای روابط اجتماعی آدمها دارد. باعث می شود آدمها " دوستت دارم "ها، "دلم تنگت است" ها، " ببخشید" ها را در روابطشان به تاخیر نیندازند. با این رویه، حتی خیلی کدورتها قبل از آنکه شب و خیال و پریشانی فرابرسد بین آدمها حل می شوند. آدمها، شب که سرشان رو روی بالش می گذارند دیگر با حس بد نمی خوابند. غصه نمی خورند. کابوس نمی بینند.

پانوشت: این روزها، دارم برای خودم دستورالعمل "شبهای بی کابوس" تهیه می کنم و این هم یکی از عواملی بود که به ذهنم رسید. خسته شده ام از دست این کابوسهای شبانه. باید خودم چاره ای برایش بیندیشم...

در روشنای باران، در آفتاب پاک

2011-10-15T15:45:00.003+02:00

بسیار این شعر استاد شفیعی کدکنی را دوست می دارم..
ای کاش...
ای کاش آدمی وطنش را
مثل بنفشه ها
( در جعبه های خاک)
یک روز می توانست،
همراه خویشتن ببرد هر کجا که خواست.
در روشنای باران، در آفتاب پاک.

بچه ها

2011-10-14T11:59:00.003+02:00

فکر می کنم که اگر عکاس بودم یک آلبوم درست می کردم از عکس بچه های مهدکودکی و مدرسه ای که صبحهای زود در راه می بینم.
از قیافه بامزه خوابالو و بی حوصله شان
از جست و خیزها و شیطنتهای کودکانه شان
از نگاه های محتاط کودکانه و پراز کنجکاوی شان
از دستهای کوچکشان که سخت گره خورده به دست پدر یا مادرشان
از آنهایی که کلاه کاسکت به سر دارند و جلیقه فسفری شب نما بر تن. همانهایی که باید سوار بر دوچرخه به مهد کودک یا مدرسه بروند
از آن بچه کوچولوهایی که توی کالسکه به بقیه لبخند می زنند و دست تکان می دهند

خیلی وقت بود این همه بچه ندیده بودم. و جالب است که این کاملا برخلاف تصور قبلی من بود از این جا با توجه به نرخ پایین زاد و ولد. فکر کنم باز آمارها دچار مشکل شده اند. یا هم شاید اینکه اینجا بچه ها بیشتر دیده می شوند.

...

2011-10-09T20:08:00.003+02:00

ایده های ریز و درشتی توی ذهنم درجنبش اند. بالا میایند، پایین می روند. خیلی هاشان را زمان از صحنه به در خواهد کرد. خوب می دانم. اما بعضی هاشان خواهند ماند. این را هم می دانم، فقط بعضی اوقات فراموش می کنم و بی جهت ناامید می شوم. این ایده ها بزرگ خواهند شد و شاید حتی پرثمر. آن موقع، آن روز خواهد رسید که من در سایه شان بنشینم و دمی بیاسایم.

منِ زمانهای دور، با این طور اندیشیدن غریبه نبود. می نشست و تخیل می کرد. که چه کارها که نخواهد کرد..اما منِ این سالهای نزدیک، یاد گرفت که ایده ها را بریزد در قالبهای کوچک. کوچک اما واقعی. هر چند که هنوز نمی دانم کدامیک بهتر بود، اما کاملا باور دارم که اگر آن تخیل های سالهای دور نبود، منِ الان هم نبود. باید اول تخیل کرد. و بعد ایده ها را به زمین آورد. نقطه شروع، نباید از زمین باشد.

از مهارتهای تدریس

2011-09-30T22:00:00.004+02:00

پیش آمده برایتان که سر کلاسی بروید و استادش با این جملات شروع کند که: اگه این واحد را انتخاب کرده اید که راجع به ایکس و تاثیر آن بر ایگرگ و مثالهای زِد گونه آن بشنوید و یاد بگیرید- و شما در این حین با لبخندی بر لب سری به نشانه تایید تکان بدهید- و بعد استاد اینطور جمله اش رو تمام کند که، خب شما اشتباه آمده اید و اتفاقا قرار است کاملا برعکس این مسیر را در این کلاس برویم و شما حسابی غافلگیر بشوید؟
فکر می کنم که این دست کلاسها از آن تجربه های به یاد ماندنی و باارزش زندگی می شوند و از آن فرصتهایی هستند که کمک می کنند به دور شدن از دگم اندیشی ها. فکر می کنم که خیلی کم اند استادهایی که نمی گذارند از همان ابتدا دستشان برای دانشجویان رو شود و دانشجویان را در روند تدریس غافلگیر می کنند و هم چنان درس را جذاب نگه می دارند. مقایسه می کنم این را با بعضی جزوه های با قدمت بیست ساله دانشکده حقوق خودمان. استاد همان و جزوه همان و سئوالات پایان ترم همان..

آغازی دوباره

2011-09-27T19:22:00.004+02:00

در حال خوبی سال تحصیلی را شروع نکردم. سه سال منتظر چنین روزی بودم و دقیقا چند روز قبل از شروع مدرسه حال مادرم بد شده بود. شبی که صبحش می خواستم بیایم، پر از نگرانی و دلشوره بودم. صبحش که توی قطار بودم، خواهرزاده زنگ زد و گفت که مامان جون، کمی بهتر است و من کمی خیالم راحت شد. هر چند که می دانم به این زودی ها بیماری دست از سرش بر نمی دارد...
دوشنبه صبح هم کلاسی ها را دیدم و حس کردم که هم کلاسی های باانگیزه و مثبتی دارم. خوشحال شدم.
امروز هم یکی از کلاسهای خودم را رفتم و یک کلاس دیگر را audit کردم. هر دو خوب بودند و فراتر از انتظار من. مخصوصا دومی که اصلا امیدی بهش نمی رفت، چرا که عنوانش متشکل از سه کلمه نه چندان دوست داشتنی بود: "مقدمه تاریخی بر فلسفه". تصورم از کلاس، یک استاد خشک بود با یک lecture حوصله سر بر و و خسته کننده.
اما این استاد فلسفه، تنها استاد فلسفه ای بود که من دیدم که رسید، کتش را در آورد، آستینها را بالا زد، و یک ساعت تمام طوری راجع به این سه کلمه و برنامه اش برای طول ترم و نحوه امتحان گرفتنش صحبت کرد و دانشجویان به قدری لذت بردند که اگر کسی نمی دانست فکر می کرد که مثلا یک معلم علوم دارد برای بچه های نوجوان راجع به افسانه علم سخن می گوید.
فعلا که تجربه این دو روزه به من می گوید که اینجا دانشگاه خوبی است. امکانات آموزشی خوبی هم دارد. مهم تر اینکه سال تحصیلی با یک هفته آفتابی شروع شده و به این خاطر هم که شده به نظر می رسد همه خوش اخلاقند و شاد. بعضا با خودم فکر می کنم که حکایت آفتاب برای این سرزمین مثل حکایت آزادی است برای سرزمین من. هردو، معنای نبودنش را خوب می دانیم و بودن گاه به گاهش برایمان روح افزاست.

پاییزانه

2011-09-23T14:19:00.003+02:00

بیشتر مناسبتهای مذهبی، ملی/باستانی و جهانی برای ما ایرانی ها بوی سیاست گرفته و ظاهرا کاریش نمیشود کرد. این پدیده بعضی وقتها حتی ما را از گفتن یک تبریک ساده در مناسبتهای مختلف برحذر داشته است. که مبادا متهم به غربی بودن یا مذهبی بودن یا ناسیونالیست بودن و الخ...بشویم. در حالیکه به نظرم شاید سهیم شدن در شادی های همدیگر( حتی اگر خود اعتقادی به آنها نداشته باشیم) بی ضرر ترین کاری است که می شود در این جهان کرد. بعضی وقتها فکر می کنم که آرام آرام داریم تبدیل می شویم به آدمهای بدون جشن و عید.

اما ظاهرا یکی از معدود وقایعی که از هیاهوها به دور مانده و هنوز آمدنش و رفتنش ما ها را به هیجان می آورد و شاید حتی ما را وامی دارد که شده چند خطی در وصف آن بنویسیم، رسیدن پاییز، اول ماه مهر باشد. شاید به خاطر تغییر فصل، شاید به خاطر یاد آوری شروع مدرسه ها و خاطرات فراموش نشدنی آن دوران و شاید به خاطر طبیعت نارنجی و برگ ریزان و شبهای بلندو آفتاب کوتاه و ...که همه خبر از تغییر می دهند.

اینجا پاییز نارنجی نیست. اما مدرسه هست. خنکای صبح و آفتاب کم رمق هم هست. شاید همین ها بهانه کافی باشند برای ورود پاییز و درک آن.

...

2011-09-21T21:39:00.003+02:00

یک)
بعد از ده روز پر از استرس و دلشوره ای که پشت سر گذاشتم وقت اون رسیده که خودم رو جمع و جور کنم و آماده بشم برای back to school.
توی این مدت، مادرم بیشتر از همیشه به بودن من در اونجا احتیاج داشت و من نتونستم که اونجا باشم. هر چند که خواهرام و خانواده ام در کنار مادرم بودند و نگذاشتند که مادرم تنها باشه. امیدوارم که مادرم زودتر خوب بشه. همیشه از این که در روزهای سخت زندگی در کنار عزیزانم نباشم، می ترسیدم و می ترسم...این یعنی، تعبیر یکی از کابوسهای شبانه من.

دو)
چند روزه این جمله ذهنم رو به خودش مشغول کرده: Think big, Act small. انگار که مدتها بوده می خواستم بگم که فلسفه زندگی من چیه و نمی تونستم برای آنچه که در ذهن دارم توضیح و کلمات مناسب پیدا کنم. حالا این چهار تا کلمه همه اون چیزهایی هستند که من می خواستم بگم.

سه)
بین هم کلاسی هایم هم بچه های جوان تر هستند و هم آدمهای باتجربه و مسن تر. این خوب است. خوب تر این است که خانوم مسئول فروش بلیط قطار، در ایستگاه می خواست به من بلیط جوانان ( زیر26 سال) بفروشد. لبخندی تحویلش دادم و گفتم که متاسفانه باید بلیط تمام قیمت ( بزرگسالان) برایم حساب کند. اما در هر حال، ممنونم از او به خاطر القای حس جوانی در آستانه اول ماه مهر....

گل

2011-09-11T18:40:00.003+02:00

نقل شده که یکبار خواهر عزیز مشغول قربان، صدقه رفتن بوده که عزیز دلم، نمی خواهد خودت را به زحمت بیندازی که من از تو هیچ انتظاری ندارم و تو خودت همینطوری عزیزی و از این حرفها. از قضا، خواهر زاده ها و شوهرخواهر عزیز هم که در نزدیکی بوده و هریک سرشان به کار خودشان گرم بوده است، این قربان صدقه رفتن ها را هر یک به خود می گیرند و احتمالا لبخندی از رضایت هم بر لبانشان می نشیند. تا اینکه سر بلند می کنند و متوجه می شوند که خواهر عزیز مشغول صحبت با گل اش بوده که اخیرا به سبب شکوفایی ضعیف و رنجور شده بوده ...خلاصه که همه در یک کلام ضایع می شوند!

حالا این را بگذارید کنار حکایت ما و گلدان هایمان. تا به حال سه-چهار گل برای خانه های قبلی مان گرفته ایم و همه را - نمی دانم چرا - خشکانده ایم. دیگر قرار شد که این بار برای جای جدید مقاومت کنیم و گل نگیریم که بلایی هم به سر گلهای بیچاره نیاوریم. اما مگر می شود که در هلند در خانه گل نداشت؟ که نسبت گل به هلند مثل نسبت پیتزا است به ایتالیا، یا چیزی مثل آن. اینجا از جلوی هر خانه که رد می شوی، کمِ کمش پشت پنجره هر خانه ده-دوازده گلدان گل شاداب و زیبا می بینی که همگی به ردیف چیده شده اند کنار پنجره اتاقها. خیلی هم با سلیقه و مرتب. انقدر که آدم مدام وسوسه می شود که گل بخرد و خانه اش را پر از گل بکند.

حالا این بار، یک مقدار برای این گلهایی که تازه گرفته ایم ریسرچ کرده ام که چطور درست آبیاری شان کنم که خشک نشوند. برایم آرزوی موفقیت کنید و اگر توصیه یا سفارشی داشتید، لطفا دریغ نکنید.

از دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست...

2011-09-08T15:39:00.004+02:00

گفتم که قرار است "هزارخورشید تابان"خالد حسینی را گوش بدهم. تقریبا نصفه های رمان را رد کرده بودم که دیگر نتوانستم ادامه بدهم. بریدم. فکرنمی کردم انقدر تلخ باشد. آخرش برای دلداری به خودم گفتم که...اینکه داستان است. شاید این همه تلخی، از دست نویسنده در رفته باشد.
بعد دیروز این را دیدم. شربت، دیگر داستان نبود. خودِخودِ واقعیت بود. با عکس و سند. در کتاب خالد حسینی، عکسی از مریم و لیلا نبود. حالا این چشمها هستند و مطمئنی که روزها به تو خیره خواهند شد. تا وقتی که دوباره یادت برود که زندگی چقدر منصف نیست و چقدر حتی بی رحم است.

..........

شب دوباره یکی از مستندهای یازده سپتامبر گیرمان انداخت. همش به خودم می گویم که نبینم این مستندها را. نمی شود. این یکی اما بدجوری تکاندهنده بود. رفته بودند سراغ بازمانده های مسافرهای هواپیماهایی که ربوده شده بودند. بعضی از مسافرها در لحظات آخر، قبل از برخورد به برجها موبایلهایشان را روشن کرده بودند و زنگ زده بودند به عزیزانشان. یکی به پدرش گفته بود که فکر می کند که هواپیمارباها دارند هواپیما را به شیکاگو می برند. که بکوبند به یکی از آسمانخراشهای آنجا. اما اگر این اتفاق بیفتد...به پدرش گفته بود که نگران نباشد. چون احتمالا زود رخ خواهد داد... It will go fast

.......

فکر می کنم که اگر در این زندگی ارزشی و حقیقتی باشد، شاید تهِ تهش...همان بشر دوستی باشد و بس. که کاری که توی زندگی ات می کنی حداقل باعث بدتر شدن زندگی بقیه نشود. اگر بتوانی زندگی حداقل چند نفر را - از آنی که هست- بهتر کنی که چه بهتر. به غیر از این چیزی در این دنیا و در این زندگی نمی بینم.

......

ترانه "تصور کن" جان لنون را نشنیده بودم تا چند روز پیش که اجرای امانوئل از این آهنگ را دیدم و شنیدم. من هم دلم می خواهد که یک "دریمر" باشم...

.....

دیدن یا بازبینی و مرور این همه واقعیت تلخ در فاصله چند روز، من را از پا انداخته است. نوشتم شاید که کمکم کند که دوباره بایستم. نوشتم برای روزهایی که مسائل پیش پا افتاده زندگی چنان ذهنم را درگیر می کند که یادم می رود که بازی سرنوشت چه بر سر آدمها در گوشه و کنار دنیا می آورد. نوشتم که یادم نرود که هیچ وقت دانسته و نادانسته وسیله ای نشوم برای رنج آدمهای دیگر. گیریم آدمهایی که خیلی نزدیک نیستند. اما رنجشان هست و واقعی است.

همسایه ها

2011-09-06T16:35:00.002+02:00

در اینجا، فعلا دوست و آشنای ایرانی پیدا نکرده ایم. اما می دانیم که همسایه طبقه پایین و همسایه دو طبقه بالاترمان ایرانی اند. این را رئیس ساختمان بهمان گفت. یکبار جلوی در خانه، ما را بست به همان سئوالات معروفِ از کجا آمده ام، آمدنم بهر چه بود؟... بعد که فهمید ایرانی هستیم، شروع کرد یکی یکی به نشان دادن اسمهای ایرانی که پیش زنگهای ورودی مجتمع نقش بسته بودند. چند اشتباه هم کرد که ما اصلاح کردیم که نه... این اسم هندی است و نه ایرانی و این دیگری هم ...نه؛ شبیه اسمهای ایرانی نیست.
حالا از آن روز، دیگر مطمئن شده ام که صدای آهنگ آشنایی که بعضا به گوش می رسد صدای آهنگهای ایرانی است. همینطور صدای تلویزیونی که بعضا به گوش می رسد و حالا مطمئن شده ام که به فارسی است. بعضا سعی می کنم که خانوم یا آقای همسایه را تصور کنم. نباید تازه وارد و جوان باشند. از آهنگهایی که گوش می دهند معلوم است. شاید یک زوج پیر باشند که سالها پیش ترک وطن کرده اند و حالا این شبکه های ماهواره ای رشته ارتباطی آنها و گذشته شان هستند.
فکر می کنم که چقدر باید دلشان تنگ باشد وقتی مجبورند که -بعضا روزها- از خانه بیرون نروند و از پشت این پنجره های باران زده بیرون را نگاه کنند و ماه به ماه کسی زنگ خانه شان را به صدا در نیاورد. و بعد فکر می کنم که شاید هم اصلا اینطور نباشد.
حقیقتش دلم می خواهد این همسایه ها فعلا برایم مثل معما بمانند. صرف بودنشان در این نزدیکی به من قوت قلب می دهد. اگر این معما حل شود و بشناسمشان، از دو حالت خارج نخواهد بود. یا این حس خوب از دست خواهد رفت یا تقویت خواهد شد. و من همین حالت فعلی را ترجیح می دهم.

Life is not easy

2011-09-05T22:02:00.003+02:00

ابتدائی که بودیم، مدرسه نزدیک بود، سرویس مدرسه نداشتیم. پیاده با بچه های همسایه می رفتیم و می اومدیم. بعدها که به اون سالها فکر می کردم، حس می کردم که در مقایسه با بچه های این دوره زمونه، عجب دچار محرومیت عمیقی بودم.
اینجا، صبح ها می بینم بچه هایی که مهدکودک و مدرسه می روند به دو دسته تقسیم می شوند.
* بچه های کوچیکتر که بسته شدند به صندلی جلو یا پشت دوچرخه پدر و مادرشون. در شرایطی که پدر یا مادره مجبوره احتمالا بیشتر از یک بچه رو برسونه ( احتمالا بچه های در و همسایه رو هم می رسونه) یک چیزی مثل فرغون وصله به چرخ جلو یا پشت دوچرخه مادر یا پدر و بچه ها توی اون قرار گرفتند و احتمالا کلی هم ذوق می کنند بابت این سواری!
* * بچه های کمی بزرگتر( شش- هفت ساله) و کمی بیشتر بزرگتر که می تونند خودشون دوچرخه سوار بشوند. اونها هم توی هر نوع هوایی ( که اینجا تقسیم میشه به هوای سرد غیربارونی / هوای سرد بارونی / هوای سرد، بادی، بارونی) بارونی شون رو تنشون می کنن و با دوچرخه راه می افتند سمت مدرسه.
اساسا برای هیچ گروه سنی، خبری از سرویس مدرسه نیست.
به همین سادگی.

....

2011-09-04T17:48:00.002+02:00

در طی سالهای اخیر تعطیلی های بیش از دو روز در ایران ترجمه شدند و می شوند به وقوع سوانح رانندگی دلخراش توی جاده ها. بقیه ایام سال هم که به جای خودش.
نمی دونم چند نفر از کسانی که توی ایران رانندگی می کنند ممکنه که اینجا رو بخونن. اما شاید خوندن این نوشته که من خودم هم توی قالب یک ای میل امروز دریافتش کردم و خیلی های دیگه هم بازنشرش کردند، باعث بشه که حتی یک نفر متاثر بشه و قوانین رو رعایت بکنه و حداقل جان خودش و عزیزانش و عزیزان دیگران رو توی جاده ها به خطر نیندازه.

شوخی نیست که یک ملت هر ساله حدود سیصد هزار نفر از افراد خود را کشته یا مجروح کند چون دارد به سر کار، مهمانی، خرید و یا مسافرت می‌رود. تنها در دوران پس از انقلاب، لااقل 700 هزار قبر برای کشته‌های رانندگی حفر شده و دست کم 15 میلیون نفر مجروح شده‌اند که تعدادی از آنان باید باقی عمر را بر روی تخت و یا ویلچر بگذرانند...

همه قشرها از وزیر، وکیل و استاد دانشگاه گرفته تا ورزشکار، بازیگر، کارمند و کارگر هر از چندگاهی به سوگ یکی از همکاران خود می‌نشینند. مثل بسیاری از ما، شاید این از دست رفتگان مانند مرحومl کریمی راد وزیر دادگستری، مرحوم آیدین نیکخواه بهرامی و مرحومه خانم گلدره گمان نمی‌کردند جان خود را در یک تصادف ناگهانی از دست بدهند.

به راستی ما را چه شده است که یکی از بی فرهنگ ترین مردم دنیا در رانندگی از آب درآمده ایم به طوری که در کنار معرفی جاذبه‌های گردشگری در ایران، «هشدار جدی نسبت به رانندگی خطرناک ایرانیان» یکی از بخش‌های جدایی ناپذیر کتابچه‌های راهنمای جهانگردان است؟ مگر ما چگونه رانندگی می‌کنیم که فیلم رانندگی و نیز نحوه عبور عابران در ایران، تبدیل به یکی از انواع کلیپهای پربیننده و خنده‌دار در اینترنت با صدها هزار بیننده شده و آبروی «ایرانی» را به حراج گذاشته‌ایم؟ هر چه هست ما اصلاح ناشدنی نیستیم و الاّ ایستادن خودروها در پشت خط عابر پیاده و نیز بستن کمربند ایمنی، امروز در میان ما فراگیر نشده بود...

به نظر می‌رسد یک عامل اساسی که چنین ما را گرفتار کرده، این است که در ایران اساسا از ابتدا کلمه «رانندگی»، غلط معنا شده است...

رانندگی در دنیا یک امر «جمعی» است ولی در ایران یک امر «فردی» تلقی می‌شود. رانندگی در ایران یعنی «می خواهم خودم را با خودرو به مقصدم برسانم». پس رانندگان دیگر، «رقیب» من هستند و من نباید از رقبا عقب بمانم...هر فضای خالی که پیدا شد باید زودتر از دیگران آن را پر کنم.

چنین است که رانندگی ایرانی یعنی «چپاندن خودرو یا موتور در اولین فضایی که خالی می‌شود»؛ یعنی «رفتن از هر مسیر ممکن نه از مسیر تعیین شده»؛ حاصل این نوع رانندگی چنین تصویری است:

گر چه اتومبیل سال‌هاست وارد ایران شده، اما تعریف رانندگی، چه رسد به فرهنگ آن، هنوز وارد کشورمان نشده است.

«رانندگی صحیح» نوعی مشارکت در یک امر جمعی است. این «جریان عبور و مرور» است که راننده را به مقصد می‌رساند نه به اصطلاح «زرنگی» او. «رانندگی صحیح» که نوعی مشارکت در یک امر جمعی است به معنای «هدایت خودرو خود در جای صحیح در بین خودروهای دیگر» است. بنابراین، اینکه خودرو فرد در بین دو خودرو جلویی جا می‌شود یا نه، تأثیری در نحوه رانندگی صحیح ندارد... وقتی در جامعه‌ای این نگرش به رانندگی حاکم باشد، یعنی هر کس قبل از آنکه به رسیدن به مقصدش فکر کند به دنبال مشارکت در حرکت جمعی خودروها باشد، این نظم در عمل چنین خود را نشان می‌دهد:

با این روش:
1. سرعت حرکت خودروها چند برابر می‌شود.
2. احتمال تصادم اتومبیلها به شدت کاهش می‌یابد.
3. در صورت تصادف، با توجه به مسیر خالی در دو طرف، خودروهای پلیس و آمبولانس به سرعت به محل رسیده راه را باز می‌کنند.
4. در صورت پنچر شدن یا خرابی یک ماشین، به دلیل وجود فضای کافی راه بندان پدید نمی‌آید.
5. از همه مهمتر، رانندگان با اعصاب راحت رانندگی می‌کنند. دیگر لازم نیست که آنان در هر لحظه چهار طرف را مراقبت کنند تا مبادا سپر یا آینه اتومبیل کناری به اتومبیلشان برخورد کند یا از عقب کسی به آنها بزند...

همچنین کسی که می‌خواهد در بزرگراه به راست بپیچد از صدها متر جلوتر در مسیر تعیین شده قرار می‌گیرد و خالی بودن باند کناری، او را به قانون شکنی نمی‌کشاند. (البته اعمال شدید قانون نقش خود را دارد که محل بحث در اینجا نیست):

ترافیک در همه شهرهای بزرگ دنیا وجود دارد. وقتی بناست چند صد هزار یا چند میلیون نفر در ساعت معینی به سر کار بروند خود به خود ازدحام پدید می‌آید. اما تفاوت ترافیک شهرهای بزرگ دنیا با ترافیک تهران این است که در کلانشهرها ترافیک باعث «تأخیر» است اما در شهری مثل تهران چون رانندگی یک امر فردی است نه جمعی، ترافیک فقط موجب تأخیر نیست، موجب «کلافگی» و «خرد شدن اعصاب» هم هست...

اما پرسش مهم این است که برای اصلاح وضع موجود عملا از کجا باید آغاز کرد؟

برای روشن شدن مطلب باید توجه کرد که رانندگی ایرانی، اصطلاحات خاصی هم به دنبال آورده است که در کتابهای آموزش رانندگی هیچ کشوری اصلا «وجود ندارد»؛ اصطلاحاتی مانند «راه گرفتن » و یا «رد کردن». «راه گرفتن» یعنی جلوی دیگری را بگیر تا خودت بتوانی بروی. به دلیل نبود پاره‌ای مقررات در ایران (مثلا قانون حق تقدم هنگام گردش به چپ) مجبوریم تا می‌توانیم وسیله نقلیه خود را جلوتر و جلوتر ببریم تا خودرو مقابل چاره‌ای جز راه دادن به ما نداشته باشد.

همچنین «رد کردن» را وقتی به کار می‌بریم که خودرو خود را از فاصله بسیار نزدیک از کنار اتومبیلهای دیگر یا پای یک عابر عبور می‌دهیم. پس در هر دو اصطلاح «راه گرفتن» و «رد کردن» که مختص به رانندگی ماست، معنای «نزدیک شدن شدید به خودروها یا عابران» نهفته است.

حال چرا بدون «راه گرفتن» و «رد کردن» نمی‌توان در ایران رانندگی کرد؟ نکته اصلی اینجاست: اساسا «رعایت فاصله» که عنصری بسیار اساسی در رانندگی است در کشور ما هیچ جایگاه و تعریف مشخصی ندارد. اگر راننده سپرش را از یک میلیمتری زانوی عابر رد کند، تخلفی مرتکب نشده؛ اگر پشت چراغ قرمز اتومبیلها پنج سانتیمتر از هم فاصله داشته باشند قانون رعایت شده؛ وقتی یک موتورسیکلت با فاصله 30 سانتیمتر در پشت سر یک خودرو حرکت می‌کند خلاف قانون مرتکب نشده و عملا تخلف محسوب نمی‌شود. باید حتما به اصطلاح «بخورد و صدا بدهد» تا اتفاقی افتاده باشد.

البته طبق قانون رانندگان موظفند «فاصله ایمن» را رعایت کنند، ولی این از همان کلی گوییهایی است که مصادیقش نه تعریف شده و نه به مردم آموزش داده شده است و نه رعایت نکردن آن به چشم کسی می‌آید، زیرا همه عادت کرده ایم چفت در چفت یکدیگر حرکت کنیم...

برای اینکه ببینیم جزئیات رعایت فاصله چگونه در دیگر کشورها یک به یک به رانندگان آموزش داده شده و چگونه اعمال قانون می‌شود مناسب است نمونه‌هایی در اینجا آورده شود.

وقتی سرویس مدرسه برای پیاده و سوار کردن دانش آموزان توقف می‌کند خودروهای پشت سر موظف به رعایت فاصله 20 متری هستند (عکس زیر از آیین نامه رانندگی یک کشور خارجی است). تخطی از این قانون حتی برای اولین بار، علاوه بر 400 دلار جریمه، تعلیق گواهینامه برای شش ماه را در پی دارد.

هنگام گردش به راست حق با عابر است و راننده باید حدود دو متر از خط عابر فاصله بگیرد. به خاطر اعمال قاطعانه این قانون است که این عابر (عکس زیر) چنین آسوده عرض خیابان را طی می‌کند. او به روبه‌رو نگاه می‌کند نه به خودرو، زیرا می‌داند سپر اتومبیل از دو متری به او نزدیکتر نخواهد شد:

حال تا اندازه‌ای معلوم می‌شود که چرا در کشور ما این مقدار تصادف رخ می‌دهد و چرا بیشترین کشته‌ها در میان عابران پیاده در ایران یا «سالمند» هستند و یا «کودک»؛ تا کسی حرکات شبه آکروباتیک بلد نباشد نمی‌تواند خود را از اتومبیلها و موتورسیکلتهایی که چفت در چفت یکدیگر و با فاصله سانتیمتری و گاهی میلیمتری از کنار عابران می‌گذرند نجات دهد.

بنابر آنچه گفته شد، نقطه شروع اصلاح رانندگی در ایران، آموزش فاصله گرفتن از یکدیگر است؛ چه فاصله خودرو از خودرو که با حرکت بین خطوط حاصل می‌شود و چه فاصله گرفتن عابر و خودرو از یکدیگر، و چه فاصله گرفتن از خودروهای امداد...

نکات در مورد کاستی‌های رانندگی در ایران بسیار است. از جمله:

▪ در کشوری که بالاترین کشته را در تصادفات می‌دهد یک کارخانه خودروسازی اجازه می‌یابد که پرفروشترین و در عین حال آسیب پذیرترین خودرو کشور را بدون کیسه هوا و ABS و لوازم ایمنی دیگر روانه بازار کند. این نشان می‌دهد که رانندگی و کشته هایش هنوز برای برخی سیاستگذاران تبدیل به یک دغدغه اساسی نشده است.

▪ نباید برخی عجولانه نحوه عجیب رانندگی در ایران را با اموری از قبیل چند برابر ظرفیت بودن تعداد خودروها یا تنگ بودن برخی معابر توجیه کنند. البته به دنبال حل این مشکلات هم باید بود اما اینها تنها می‌توانند دلیل «ترافیک» باشند، نه دلیلی برای رانندگی بی‌قانون رانندگان یا عبور بی‌قانون‌تر عابران. از این روست که نحوه رانندگی، در شهرهای کوچک هم یک معضل است.
▪ از تابلوهای ورود ممنوع و یکطرفه که بگذریم تابلوها نقشی در رانندگی شهری ندارند.

تابلوی «ایست» در ایران کاملا بی معناست و این نقش به سرعت گیرها واگذار شده است در حالی که با توجه به شرایط محیطی هر کوچه و نیز خیابان، تابلوهای حداکثر سرعت باید لااقل در ابتدای آنها نصب شود... ما با تکیه بر ذکر حداکثر سرعت شهری در آیین نامه، همه کوچه‌ها و خیابانها را به امان خدا رها کرده ایم و هر کس زورش رسیده یک سرعت گیر سیخی یا میخی و غیر آن با ارتفاع دلبخواهی در کوچه خودش قرار داده است...

▪ از چند انیمیشن که بگذریم رسانه ملی آموزش مصداقی رانندگی را مورد توجه قرار نداده است. کاش برنامه‌هایی مانند «سفر به خیر» که غالبا به کلی گویی می‌گذرند طریق صحیح و نیز خطاهای رایج رانندگی را قدم به قدم به مردم یادآور می‌شدند. گاهی چند آموزش تصویری (مانند مورد زیر) می‌تواند از دهها توصیه گفتاری در بهبود اوضاع مؤثرتر واقع شود:

با وضعی که در آن به سر می‌بریم، آموزش رانندگی آنقدر اهمیت دارد که اگر رسانه ملی هر روز برنامه‌های شش شبکه تلویزیون را همزمان قطع کرده و چند ثانیه‌ای به این آموزشها اختصاص دهد کاری عادی انجام داده است.

▪ تصور بسیاری از ما از تصادف شدید، دو ماشین له شده است و بس. شاید اگر با هشدار قبلی تصویر بانوی بارداری که با صورت خون آلود در میان آهن پاره‌ها گرفتار شده و فریاد می‌زند و یا تصویر کودکی که با کیف مدرسه به گوشه‌ای ازخیابان پرتاب شده نمایش داده شود، کمی از بلای «تعجیل برای هیچ» که در رانندگی و غیر رانندگی مانند بختک به جان ما ایرانیان افتاده، رهایی یابیم...

ننوشتن

2011-08-31T20:12:00.002+02:00

هر وقت که می خواهم شروع به نوشتن بکنم و پیش بینی می کنم که قرار است نوشته ام بالاخره یکطوری به دلتنگی و نوستالژی و غربت ختم بشود، جلوی خودم را می گیرم. فکر می کنم که دیگر نوشتن و بالتبع خواندن راجع به این موضوع کسل کننده شده است. مخاطبان داخل ایران حتما با شنیدن این ناله ها فکر می کنند که ای بابا. تو که طاقتش را نداشتی، نمی رفتی. آنهایی هم که به درد مشترک مبتلایند که دیگر نیازی به شنیدن ناله های مضاعف ندارند.
این است که فعلا و تا وقتی که حرفی جز دلتنگی برای گفتن ندارم از نوشتن حذر می کنم.

...

2011-08-26T21:39:00.003+02:00

یک)
این عبارت "یک خط در میان آزاد بودن.." قیصر امین پور، حال این روزهای من است. یکی، دو کار است که باید انجامشان بدهم. اما انقدری نیستند که کل روز نگرانم کنند و فرصت پراکنده کاری ها و پراکنده خوانی های دیگر را از من بگیرند. فکر می کنم که اینطوری زیاد هم بد نیست و حتی شبها که سر بر بالین می گذارم حس نمی کنم که لحظات زیادی از روز را به بطالت گذرانده ام.

دو)
تقریبا به یقین رسیده ام که حتی اگر نتیجه نهایی "رفتارهای قیمومت مابانه" بهتر باشد، اما ترجیح با آن نیست. چه در زندگی شخصی و چه در زندگی اجتماعی. آدمها باید فرصت آزمون و خطا داشته باشند تا درست یاد بگیرند. تا درسی را که آموخته اند زود فراموش نکنند. شاید این قاعده خیلی کلی باشد و شاید استثنائات زیادی متوجه آن باشد. اما مهم این است که رویکرد غالب این باشد، مگر در شرایط خاص. و شرایط خاص، مضیق تفسیر شود.

سه)
فکر می کردم که باید نقش مهمی را همین حالا و خیلی پررنگ در زندگی یکی از عزیزانم بازی کنم. فکر می کردم که اگر الان این کار را نکنم، بعدا هم خودم پشیمان خواهم شد و شاید او هم از من دلخور خواهد شد. اما ظاهرا موفق نبودم. فقط بر نگرانی اش افزودم و بیش از قبل مضطربش کردم. عذاب وجدان گرفتم به خاطر این دلسوزی شاید قیمومت مابانه. من از کجا می دانم که تنها راه موفقیت همین است که من می گویم؟ من از کجا انقدر مطمئنم که همه باید یک راه را بروند، آن هم همانی که من رفته ام؟ بعضی وقتها، فکر می کنم که بیش از حد به تجربه بیست و هفت ساله زندگی ام مطمئن ام....

کتابهای صوتی

2011-08-21T16:48:00.003+02:00

این بار هم موقع آمدن، چمدانم به اندازه کافی جا نداشت که بتوانم کتابهای زیادی با خودم بیاورم. مثل همیشه. دلم می خواست "زن وانهاده" سیمون دوبوار را می آوردم و "هزار خورشید تابان" خالد حسینی را. به راه های مختلف فکر می کردم که آن لاین کتاب بگیرم یا بگویم که برایم پست کنند که اتفاقی، رسیدم به این سایت.
خیلی خوشحال شدم از اینکه اولا فهمیدم از این کارهای باارزش بین ما ایرانی ها هم انجام می شود. و ثانیا به این خاطر که حس می کنم کلید گنجی را پیدا کرده ام. این کتابهای صوتی از این به بعد همدم من می شوند.

دلم می خواهد که من هم بتوانم در زمان مناسب، در این سایت مشارکت کنم و به فهرست کتابهایش بیفزایم.

....

2011-08-19T09:22:00.003+02:00

فرق اینجا با یک کشور در حال توسعه این است که اینجا با احترام، به تو سرویس ارائه نمی دهند، دیر ارائه می دهند یا هزینه های گزاف برای سرویسهای جزئی و ناچیز درخواست می کنند.
فرق اینجا به یک کشور در حال توسعه این است که به شما تلقین می کنند که همه مراکز "پاسخگو" هستند. برای پاسخگویی، چند خط تلفن، چند آدرس ای میل و چند کدپستی برای تماس به شما معرفی می کنند. اما وقتی تماس می گیرید متوجه می شوید که این تماسها همه قیمتهای گزافی دارند و متوجه می شوید که چرا برای شنیدن یک پاسخ برای یک سئوال جزئی، اپراتور تلفن را به هزار جا وصل می کند و دست آخر کسی پاسخ نمی دهد.

اینجا هم مردم برای کسب منافع شخصی، دروغ می گویند و اگر لازم باشد حتی شما را "می پیچانند".

چرا اینها را می گویم؟ چون فکر می کنم که لازم است ما وقتی اینجا می آییم اینها را بدانیم. فکر نکنیم که اینجا همه فرشته اند. فکر نکنیم که اینجا در امانیم. که حواسمان باشد. که اینجا هم زندگی کردن "مهارت" می خواهد. مثل ایران. مثل همه جای دیگر دنیا.

...

2011-08-18T09:15:00.001+02:00

That's all we have, finally, the words, and they had better be the right ones, with the punctuation in the right places...

Raymond Carver

....

2011-08-12T10:48:00.003+02:00

یک)
این روزها فکر می کنم که فرصتی دارم که راجع به چیزهایی که می خوانم، می بینم، گوش می دهم و شاید حتی می نویسم دوباره و بیشتر فکر کنم و آنهایی که به نظرم بی فایده می رسند را کنار بگذارم. برخی اوقات فکر می کنم که باید روی تک تک این مسائل دقیق بشوم و بعضی وقتها فکر می کنم که این کار باید به صورت تدریجی انجام شود و می شود و جای نگرانی نیست. بالاخره بعد از مدتی، "کلیک ها" هدفدار و قاعده مند می شوند و ذهن هم سمت و سویی که باید به آن برود را پیدا می کند. افکار و خیالات بی فایده هم بالاخره خودشان به خاطر بی اهمیتی شان کنار می روند. نمی دانم واقعا.

دو)
صبح ها که سوار دوچرخه به سمت دانشگاه می آییم، وقتی توی لاینهای قرمز رنگ مخصوص دوچرخه ها رکاب می زنیم و کنار جاده پر از درخت و دریاچه و منظره های زیباست و همه چیز آرام است و خبری از صدای بوق ماشینها نیست فکر می کنم که...کدام یک را بیشتر دوست دارم؟ تنفس در این هوای تازه را...یا این را که بدانم می توانم هر وقت دلم خواست بروم زنگ در خانه پدری ام را بزنم و مادرم را در ایوان خانه ببینم و بهش بگویم که سر راه برایت نان تازه گرفته ام و او هم بگوید که برایتان غذا کنار گذاشته ام... که هر وقت دلم خواست بروم خانه خواهرم و بنیشینیم و راجع به بدبختی هایی که گریبانگیر جامعه است بحث کنیم و حرص بخوریم و شوخی بکنیم و بخندیم و آخرش هم قرار کوه و صبحانه برای آخر هفته بگذاریم...

سه)
کلا همیشه رمان را به داستان کوتاه ترجیح می دادم. نمی دانم کدام تجربه تلخ داستان کوتاه یا بالعکس باعث این انتخاب و ترجیح شده بود. کتابِ "صدای سوم؛ گزیده داستانهای نویسندگان نسل سوم آمریکا" به ترجمه احمد اخوت و با چاپ نشر ماهی را در روزهای اخیر خواندم و پسندیدم. پیشنهاد می شود!

هلند

2011-08-10T13:50:00.002+02:00

شرمنده بابت تاخیر
مدت نسبتا زیادی رو وقف پیدا کردن خونه توی هلند کردیم. انقدر که دیگه واقعا آخرش خسته شده بودیم. ولی خب، آخرش یک جای نسبتا خوب پیدا کردیم. از وقتی که ازدواج کردیم، این اولین باره که قراره بیشتر از یکسال یک جایی باشیم و به همین خاطر فکر می کنم که از همین الان یک مقدار "احساس تعلق خاطر" داره درما نسبت به خونه و زندگی جدیدمون ایجاد میشه. نمی دونم که خوبه یا بده.

مسلما برای کسی که تازه یک ماهه یک جا زندگی کرده، زوده که ذهنش شروع به قضاوت بکنه. اما خب این ذهن ما یاد گرفته که از ماه اول که چه عرض کنم، از همون دقایق اول قضاوت رو شروع کنه و البته قاعده صادر کردن رو. کاریش هم نمیشه کرد.

قاعده اول راجع به هلند می گه که اینجا کشور زیباییه با یک آب و هوای به شدت پیش بینی ناپذیر. ولی عمدتا سرد و بادی و بارونی.
قاعده دوم: سیستم اداری اینجا بدجور گرفتار بوروکراسی و کاغذ بازی هست. یک چیزی تو مایه های سیستم میهن عزیزمون.
قاعده سوم:اینجا مهاجر خیلی زیاده اما برخلاف خیلی جاهای دیگه، مهاجران تا حد زیادی اینجا در جامعه هلند، حل شدند. زوج های سفید پوست/سیاه پوست و بچه های دو رگه خیلی زیادی رو اینجا می بینید که حتی شاید توی آمریکا هم نمی تونستید به این تعداد ببینید.
قاعده چهارم: خوشبختانه، این جماعت تعصب چندانی روی زبان هلندی ندارند و تقریبا هفتاد، هشتاد درصد مردم راحت انگلیسی صحبت می کنند و از این نظر واقعا خداخیرشان بدهد!
قاعده پنجم:مردم بسیار اهل حساب و کتابند و احتمالا یک مقداری هم شهرت به خسیسی دارند. اما جالب است که خیلی حواسشان هم به کار بقیه است و حتی بعضی وقتها بدون اینکه شما سئوالی بپرسید، خودشان پیش قدم می شوند که به شما کمک کنند و مثلا در پیدا کردن آدرس یا از این دست مسائل. بعضی ها این خصلت را "فضولی" نامیده اند..منتهی بهتر است که فعلا از این واژه استفاده نکنیم تا اطمینان حاصل شود!

پانوشت، این لیست به روز می شود.

قدمت روی چشم

2011-07-17T11:32:00.003+02:00

کتاب قدمت روی چشم ( Marche sur mes yeux) راجع به ایران امروز که کار مشترک سرژ میشل ( روزنامه نگار سوئیسی) و پائولو وودز( عکاس هلندی) است، توصیه می شود. من که پسندیدیم و یک جا خواندمش و نتوانستم زمین بگذارمش تا تمام شود. از اینجا می توانید پی.دی.اف ترجمه فارسی کتاب را دانلود کنید. اینجا می توانید بیشتر راجع بهش بخوانید.

نکاتی از جامعه آلمان

2011-07-07T10:18:00.006+02:00

یک ماهی را در آلمان گذراندیم و قرار است که در طی چند روز آینده از اینجا برویم به جایی که قرار است احتمالا مدت اقامتمان در آنجا به سال ( چند سالش را نمی دانم) برسد. این اولین سفر من به آلمان بود و باید اعتراف کنم که قبل از آمدن، دید خیلی خوبی نسبت به اینجا نداشتم. اینجا و آنجا، از نژادپرست بودن آلمانی ها و ... شنیده بودم و فکر می کردم که زندگی در بین شان باید برای من خیلی سخت باشد.
اما، تقریبا بعد از یک ماه، و بر مبنای مشاهدات شخصی ام از یک شهر بزرگ و غنی آلمان باید بگویم که جامعه این چنینی را بسیار دوست داشتم و واقعا دوست داشتم که در جایی مثل اینجا زندگی می کردم.
از نظر حمل و نقل شهری باید بگویم که اینجا خیلی خیلی بهتر از ایتالیا است. هم چنین احترام به قانون در زمینه راهنمایی رانندگی در اکثر اوقات در درجه بالایی است. مردم در داخل مترو اکثرا مشغول مطالعه اند و خیلی کمتر صحبت می کنند ( من به شخصه این خصوصیت آلمانی ها را می ستایم. به نظرم محیط داخل مترو یا اتوبوس به اندازه ای بزرگ نیست که هر فرد بخواهد با صدای بلند به صحبت بپردازد و این امر واقعا منجر به اذیت بقیه مسافران می شود.). مردم بیشتر از تکنولوژی های هوشمند ( مثل آی فون، بوک ریدر، آی پد و ...) استفاده می کنند. هم چنین استفاده از دوچرخه هم برای حمل و نقل داخل شهری خیلی زیاد است. کتابخانه دانشگاه ( تجربه من مبتنی بر دانشگاه هامبورگ است) بزرگ و آرام و مجهز است و دانشجویانی که داخل کتابخانه هستند معمولا کمتر از لپ تاپ استفاده می کنند و بیشتر مشغول مطالعه مفیدند تا گشت زدن در اینترنت. شهر بسیار سرسبز است و پارکهای جنگلی بزرگ و آرام و تمیزی داخل شهر وجود دارند که همیشه تعداد زیادی مشغول ورزش در آن هستند. و راجع به آخر هفته ها هم اینکه بر خلاف انتظار من اکثرا شنبه ها شهر شلوغ بود و مردم به بهانه کارناوال یا جشنی در خیابان ها حضور دارند و به ندرت هوای بارانی و نسبتا سرد باعث می شود که از این فعالیتها باز ایستند. اما از نظر آب و هوا همه ظاهرا اینجا یکی- دو ماه گرم بیشتر ندارد و بقیه اوقات هوا نسبتا سرد و بارانی است.

راجع به نکات منفی که دیدم یکی سهل انگاری آنها در زمینه مراقبت از سگهایشان است که خیلی وقتها حتی در خیابان یا محیطهای بسته، سگ را باز می گذارند و متاسفانه در یکی دو تجربه شخصی که داشتم حتی بعد از اینکه سگشان مزاحمت برای بقیه ایجاد می کند، خیلی اهل عذرخواهی کردن نیستند. ( البته شاید هم به خاطر خارجی بودن ما و بلد نبودن زبان، خود را مقید به عذرخواهی نمی دیدند. واقعا نمی دانم).
از نظر نحوه برخوردشان با خارجی ها هم باید بگویم که من به شخصه ( به غیر از این موردی که بالا گفتم) بی احترامی ندیدم و هر زمان که احتیاج به کمکی در زمینه پیدا کردن آدرس و ... داشتیم معمولا سعی می کردند که کمکمان کنند و در مواردی که انگلیسی بلد بودند، بیشتر هم تلاش می کردند که راهنمایی کنند. شاید بتوانم بگویم که پنجاه/شصت درصد مردم می توانند انگلیسی صحبت کنند یا بفهمند. بعضی بهتر بعضی ضعیف تر.

معمولا در جاهای خاصی از شهر تعدادی بی خانمان را همیشه می توان دید. در طول این یک ماه، ما یکبار شاهد اعتصاب کارکنان حمل و نقل داخل شهری بودیم. از نظر احساس امنیت هم باید بگویم که در درجه بسیار بالایی بود و حتی در ساعات پایانی شب هم به راحتی می شد که در بیرون از خانه بود و احساس امنیت کرد.

نکته آخر هم اینکه، من به شخصه این بحث که سرد بودن آلمانی ها مثلا در مقایسه با مردم جنوب اروپا یک مسئله آزار دهنده ای است را قبول ندارم و به شخصه این فرهنگ را بیشتر می پسندم و آن را چیز آزاردهنده ای نمی دانم. در واقع، فکر می کنم که زندگی در جامعه ای که اکثریت مردم سخت کوش و منظم اند، کم حرف و آرام اند و سرشان در کار خودشان است و به بقیه ( اعم از خارجی و غیرخارجی) احترام می گذارند، در طولانی مدت بسیار موجب آرامش خاطر خواهد بود و به نظرم جامعه آلمان ( و البته تجربه من در هامبورگ) تا حد زیادی این خصوصیات را دارد.

پانوشت: این مدتی که اینجا بودیم سعی کردم از طریق سینما و ادبیات آلمان بیشتر با این کشور و فرهنگش آشنا شوم. فیلم های Der Tunnel,Lives of Others, the White Ribbon, Downfall توصیه می شوند اگر قصد داشتید که با این فرهنگ بیشتر آشنا شوید.

آموزش و پرورش

2011-07-04T10:01:00.003+02:00

در هنگام جستجوی برنامه های آموزشی در دانشگاه های مختلف معمولا با یکسری دوره های غیرحضوری یا آموزش از راه دور برخورد می کنم که اعتقاد چندانی به آنها ندارم. در واقع فکر می کنم که طراحی یک دوره آموزشی مناسب ( که عمدتا منتهی به اخذ مدرک می گردد) اساسا باید دربردارنده چند فاکتور اساسی باشد که آموزش یک رشته یا مهارت خاص تنها بخشی از آن است. بخش دیگر - و به نظر من با اهمیت تقریبا برابر- مربوط به آموختن مهارت های زندگی اجتماعی است که از طریق حضور مداوم و منظم در محیط دانشگاه و مدرسه صورت می گیرد. فاکتوری که در آموزشهای غیرحضوری امکان تحقق آن وجود ندارد. چند وقت پیش بود که مقاله ای می خواندم که در آن بر اهمیت داشتن تحصیلات دانشگاهی در آمریکا و ضرورت آن تاکید نموده بود ( حتی در حالتیکه فرد شانس کاریابی با نداشتن مدرک دانشگاهی هم دارد) و استدلالی که برای دفاع از آن آورده بود مبتنی بر این امر بود که حضور در دانشگاه باعث افزایش مهارتهای اجتماعی و هم چنین داشتن شانس بیشتر برای برقرای ارتباطات و در واقع نت ورکینگ می گردد. در واقع از منظر نویسنده، آموزش یک رشته یا مهارت خاص در درجه بعدی از اهمیت قرار گرفته بود.

حتی به نظر می رسد که در بخش تخصصی نیز، حضور در کلاس و نحوه تعامل با هم کلاسی ها و اساتید جزو فاکتورهای ضروری برای آموزش است. در همین زمینه، چند روز پیش به نقل قولی از یکی از اساتید اقتصاد برخوردم با این مضمون که:" اگر یک چیز باشد که دانشگاه ها باید به شما بیاموزند و این طور نبوده است که همه دانشگاه ها در گذشته و حال آن را وظیفه خود بدانند، داشتن ذهن باز و انتقاد پذیری مداوم از اندیشه هایتان است." آموزش انتقاد پذیری و نحوه تعامل با دیگران در زمینه های علمی و فراگرفتن نحوه بحث نقادانه و سازنده چیزهایی هستند که عمدتا باید به صورت تدریجی و با حضور مستمر و منظم در کلاسهای درس و جلسات مباحثه فراگرفته شوند و چیزهایی نیستند که صرفا بتوان آنها را از طریق مطالعه منابع نوشتاری و دیداری آموخت.

شاید بدین طریق بتوان توجیهی فراهم نمود برای این مساله که با اینکه در سالهای اخیر تعداد مدرک داران و به اصطلاح دانشجوها در کشور ما افزایش پیدا کرده است( عمدتا به مدد شرکت در دوره های غیرحضوری دانشگاه ها) ، اما شاید این امر ضرورتا منجر به افزایش تعداد شهروندان با مهارتهای اجتماعی و حتی تخصصی بالا نشده است. به احتمال زیاد، دیر یا زود جامعه نسبت به این امر عکس العمل نشان خواهد داد و شاید در آینده نزدیک دیگر صرف داشتن مدرک دانشگاهی منجر به داشتن پرستیژ اجتماعی نشود و خود به خود از تعداد متقاضیان چنین برنامه هایی کاسته شود.

در مورد تحصیل در حین اشتغال هم باید بگویم که به نظرم جمع این دو در یک زمان تقریبا در حد یک شوخی است! همانقدر که به اهمیت و کاربردی بودن ورک شاپها و کارگاه های آموزشی برای به روز کردن علم و تخصص افراد در حین اشتغال اعتقاد دارم، گذاشتن شرط برای کسب مدرک دانشگاهی بالاتر آن هم در حین اشتغال را یک امر بیهوده می دانم که تنها در نهایت منجر به بی اعتبار و بی ارزش شدن مدرک های دانشگاهی در دراز مدت می گردد. این امر تنها در صورتی می تواند یک اقدام معنا دار باشد که فرد برای مدتی که برای گرفتن مدرک مورد نیاز به صورت معمول وقت لازم است از کار مرخصی گرفته و سپس بعد از تمام شدن دوره دوباره به کار بازگردد. فکر می کنم که این شرط مخصوصا برای برخی از سیاستمداران ضرورت بیشتری داشته باشد که در حین تصدی چند مسئولیت مهم، هم زمان چند فوق لیسانس و دکتری هم می گیرند.

زمان

2011-07-02T19:07:00.002+02:00

مسلما در این که وقت آدم ارزشمند ترین دارایی اونه شکی نیست. اما خیلی وقتها پیش اومده که انقدر در انتخاب کارهایی که باید انجام بدیم وسواس به خرج می دیم که در نهایت وقت بیشتری تلف میشه... به خاطر همین فکر می کنم که خیلی مهمه که بشه یاد گرفت که توازن درستی بین این دو برقرار نمود. خیلی وقتها خیلی کتابها، ویدیوها، فیلمها، میهمانی ها، گردشها و ... رو از برنامه مون حذف می کنیم به خاطر اینکه وقتمون هدر نره. بعد می شینیم توی خونه به جاش و مثلا چه می دونم گشت می زنیم توی اینترنت و اطلاعات کسب می کنیم، اطلاعاتی که عمدتا به درد نمی خوره و تنها ذهن رو مشغول می کنه.

خیلی از اطلاعاتی که من به شخصه از طریق اینترنت می گیرم اطلاعاتیه که واقعا در طولانی مدت کاربرد چندانی نداره و خیلی وقتها ترجیح می دم که بیشتر روی کلیکهایی که می کنم فکر کنم و پرسه نزنم توی اینترنت. بعضی وقتها اینطور میشه که فکر می کنم که نداشتن لپ تاپ و دسترسی به اینترنت شاید نهایتا به راندمان بالاتر ختم بشه. مثل زمانهایی که داخل کتابخونه هستی و یا زمانهایی که باید تمرکز کنی روی خواندن. چیزی که اینجا و توی کتابخونه بیشتر می بینم که دانشجوها کمتر به لپ تاپ عادت دارند و بیشتر از روی هاردکپی مطالعه می کنند.

حالا در این بین وسوسه داشتن آی فون و اینها رو هم اضافه کنید. واقعا برقرار کردن توازن سخته و در بین این همه های و هوی اطلاعاتی هم چنان متمرکز موندن سخت تر!

...

2011-06-22T11:46:00.002+02:00

دو تا دختر دبستانی ( هفت هشت ساله شاید) با کوله پشتی ها و لباسهای رنگی رنگی شون داشتند توی پیاده رو از جلوی ما می رفتند. یک دفعه متوجه شدند که یک دوچرخه سوار داره از جلو و از توی پیاده رو می یاد طرفشون( توی بعضی پیاده رو ها لاین دوچرخه و پیاده یکی میشه). پیاده رو تنگ بود. کشیدند کنار و رفتند وایستادند روی چمنهای کنار پیاده رو. شاید یک دقیقه ای منتظر شدند تا دوچرخه سوار بیاد و بگذره. دوچرخه سوار هم موقع رد شدن ازکنارشون چیزی به زبان آلمانی بهشون گفت که گویا تشویقشون کرد. رفتند و رسیدند به تقاطع. دگمه مربوط به سیگنال عابر پیاده رو فشار دادند و منتظر شدند تا چراغ عابر سبز بشه. هیچ ماشینی اون دور و برها نبود و ما هی این پا و اون پا می کردیم که چرا چراغ سبز نمیشه که رد بشیم. اونها آروم وایستاده بودند. نهایت چراغ سبز شد و خیابون رو رد کردند. یادشون نرفت که باز یک نیم نگاهی هم به سمت راست داشته باشند که مبادا ماشینی از اون سمت بیاد. رد شدند و رسیدند به مدرسه که اون ور تقاطع بود. هیچ کس باهاشون نبود که بگه باید اینطور رفتار کنند و مدام مراقبشون باشه.

من از صبح چند بار این observation هفت- هشت دقیقه ای را توی ذهنم مرور کردم با خودم. دنبال این می گردم که این آموزش از کجا شروع شده، چطور بوده، با چه آموزشهای جانبی حمایت شده که نتیجه این شده. مدرسه، خانواده، جامعه...کدامیک مهم تر بوده؟ قبلا هم نوشتم که فکر می کنم درجه civilized بودن جوامع رو باید با میزان رعایت قوانین راهنمایی و رانندگی در اونها سنجید. چرا که قوانینی هستند که هر روز همه با اونها سروکار دارند، عدم رعایتشون به طور مستقیم منجر به نقض حقوق بقیه مردم می شود و اینکه در بسیاری مواقع امکان نظارت و کنترل یک نهاد بیرونی بر آن وجود ندارد و وجدان و کنترل درونی افراد است که باعث می شود افراد به این قوانین احترام بگذارند. ( تک تک عابران پیاده یا رانندگان وسایل نقلیه هر روز و هربار به خاطر رعایت جزئیات مورد کنترل قرار نمی گیرند و جریمه نمی شوند.)

...

2011-06-21T10:36:00.004+02:00

تا جایی که یادم می آید، شنیدن داستان هایی از سیاستهای توسعه یافته تامین اجتماعی کشورهای غربی، یکی از جذاب ترین و پرطرفدارترین سوغاتی های از فرنگ برگشته ها برای هم وطنان من بوده است. نمونه هایی مانند اینکه " والدین به صرف داشتن فرزند از دولت حقوق دریافت می کنند" یا اینکه " اگر مثلا بچه کوچکترین آزار یا کم توجهی در خانه ببیند، پلیس بلافاصله مداخله می کند" یا اینکه " بیمه های درمانی افراد سالخورده پوشش بسیار عالی دارند" و الخ.

به عنوان مثال، سه سئوال همیشگی خانوم آرایشگر محله ما این است که " آیا تا به حال آنجا بی خانمان و فقیر دیده اید؟" " آیا آنجا هم مردها به زنها خیانت می کنند؟" و نهایت اینکه " قیمت رنگ مو آنجا چند است؟!!"

حقیقت امر این است که وسوسه زندگی در یک جامعه با سیاستهای سوسیالیستی قوی هیچ گاه من یکی را رها نکرده است. زندگی در یک جامعه یکدست وحس امنیت مثال زدنی این جوامع چیزی نیست که به این راحتی ها قابل چشم پوشی باشد. اما در مقابل و با انتخاب این گونه جوامع به نظر می رسد که افراد باید دست به معاوضه بزنند. در واقع، با زندگی در این گونه جوامع، افراد باید از بخشی از بلند پروازی و فردگرایی های خود به نفع جامعه دست بکشند. پرداخت مالیاتهای بالا عملا اجازه دسترسی به درآمدهای بالا را در جوامع این چنینی منتفی می دارد. در حالیکه در مقابل و در جوامع با اقتصاد آزادتری مانند آمریکا، افراد همواره می توانند امکان ترقی بیشتر را در افقهای دید خود داشته باشند. در حالیکه اصل در جوامع سوسیالیستی بر زدودن تضادهای طبقاتی و یکدست نمودن جامعه است، در جوامع با اقتصاد آزاد و مهاجر پذیرتر، اصل تشویق رقابت بین افراد است. و در این رقابت اصراری بر کم کردن فاصله بین برنده ها و بازنده ها نیست. افراد باید بدانند که در یک مسابقه بی رحمانه شرکت کرده اند و هر کسی که ذره ای دچار غفلت بشود، بازی را خواهد باخت و کسی هم از این بابت از او دلجویی نخواهد کرد. البته که تا این جای کار قضیه منصفانه به نظر می رسد اما مشکل از آنجا شروع می شود که همه بازیکنان از یک خط شروع بازی را آغاز نمی کنند و بعضی به سبب موقعیتهای خانوادگی، وراثتی و فرهنگی خود جلوترند و بعضی خیلی عقب تر. اما مهم این است که همه " واجد صلاحیت برای شرکت اند" و همه " می توانند که اگر بخواهند و تلاش کنند به خط پایان برسند".

در همین راستا، خیلی های معتقدند که زندگی در جوامع سوسیالیستی، انگیزه را از افراد برای تلاش بیشتر می گیرد. چرا که افراد مطمئن اند که درهر حال مقرری خود را دریافت خواهند کرد و نهایتا هم از فواید زندگی در چنین جامعه ای بهره مند خواهند شد. در واقع آن انگیزه ای که زندگی در جوامع رقابتی مانند آمریکا به انسان می دهد در این جوامع وجود ندارد.

آنچه که مشخص است این است که معیارهای مختلفی از دید افراد برای مقایسه این دو نوع سیاست و در نتیجه این دو نوع جامعه وجود دارد. هم چنین مشخص است که مردمی که در هر یک از این جوامع متولد می شوند و در آن رشد می کنند در نهایت با آن خو می گیرند و در آن شادند. فکر نمی کنم درصد بالایی از آمریکایی ها و اروپایی ها وجود داشته باشند که داوطلب شوند جایشان را با همدیگر عوض کنند. آنچه که مشخص نیست این است که افرادی مثل ما که تجربه زندگی و رشد در هیچ یک از این جوامع را نداشته ایم*، حال در برخورد با کدامیک از این محیطهای جدید، کارکردهای بهتر و سلامت روانی بیشتری خواهیم داشت؟

پانوشت: 1) ناگفته پیداست که این نوشته تخصصی نیست و فقط بر مبنای مشاهدات شخصی است.
2) جوامعی در این دنیا وجود دارند که در آنها دولت واجد صلاحیت برای دخالت در انتخاب نوع شادی مردم است اما اختیاری برای اینکه پدر معتاد بچه سه ساله اش را زیر مشت و لگد کبود کند، ندارند. اتفاق نظری بر روی سایز این گونه دولتها در بین شهروندانشان وجود ندارد...

...

2011-06-20T10:30:00.002+02:00

اینجا که ما بطور موقت زندگی می کنیم، ایرانی زیاد است. ایرانی ها اینجا معمولا علاقه ای به شناخته شدن توسط هم وطنانشان ندارند. مثلا وقتی به هم می رسند حرفشان را قطع می کنند که هم زبانی شان مشخص نشود. امروز با هم صبحت می کردیم که چرا این گونه است.
فکر کردیم که شاید ایرانی ها اینجا از قضاوت شدن توسط ایرانی های دیگر بیم دارند. چرا که در ایران خیلی ها بنا به شرایط باید خیلی چیزها را راجع به خودشان پنهان کنند. بعضا بنا به اجبار و بعضا بنا به مصلحت. اینجا که می آیند می توانند خود واقعی شان را به نمایش بگذارند و حال تمایلی به مورد قضاوت قرار گرفتن توسط هم وطنانشان ندارند.
نمی دانم شاید هم به خاطر این باشد که ایرانی ها خاطره خوشی از هم وطنانشان در خارج از کشور ندارند. نمی توانند به راحتی به آنها اعتماد کنند. چون هنوز می ترسند که نکند این آدمها "از پشت نقاب" با آنها ارتباط بگیرند و هنوز چند چهره گی های بنا به اجبار و مصلحت در ایران را از خود دور نکرده باشند. یک کلام اینکه، روراست نباشند.
و شاید هم به این خاطر که می دانند صرف آشنایی با یک هم وطن یعنی قرار گرفتن در برابر سئوالات بی شمار بی حاصل!
بعضا فکر می کنم که کاش ما هم از ابتدا در فرهنگی مانند فرهنگ اینجا بزرگ می شدیم که یاد می گرفتیم که انقدر سرمان در کار بقیه نباشد و به حوزه خصوصی زندگی بقیه احترام می گذاشتیم. یاد می گرفتیم که لازم نیست با رسیدن به هم انقدر سئوال از جزئیات زندگی همدیگر بپرسیم در حالیکه کوچکترین فایده ای برای ما ندارد. بعضا شگفت زده می شوم از قدرت بعضی در تخلیه اطلاعاتی در کمترین زمان ممکن! یادم نمی رود که یک بار در سفارت ایتالیا در تهران صرف پرسیدن سئوالکی از یکی ( در حد اینکه آیا در سفارت اینجاست!!!) مجبور شدم در عوض! پاسخ گوی سئوالات مسلسل واری باشم که نمی دانم چه سودی برای طرف داشت!
( در همین راستا بخوانید.)

خلاصه که این دلایلی بود که به ذهن ما رسید. مسلما مسئله جنبه های دیگری هم دارد.

ایران نوشته ها

2011-06-17T22:00:00.004+02:00

یک) "پنجره دَن ماش گلِر" یا "تو که چشمات خیلی عجیبه"!
سفر سه روز و دو شب به کاشان یکی از قشنگ ترین خاطرات سفر اخیر بود. همسفرای خوب، هماهنگی خوب، تور و لیدر خوب! و البته یک مقصد جذاب و دیدنی برای من؛ چون اولین سفرم به کاشان بود. توی این سفر آبشار نیاسر، ابیانه و عمارت طباطبائی و بروجردی و البته حمام و باغ فین جاهایی بودند که رفتیم و دیدیم و البته مراسم گلاب گیری رو هم تجربه کردیم.
از اونجایی که اساسا سفرها با آهنگهایی که در طول سفر از ضبط صوت ماشین یا پلیر شما یا آی پد مسافر بغلی بارها و بارها ( و بارها!) پخش می شوند، به یاد ماندنی تر می شوند من هم باید یاد کنم از جناب منصور و خانم مهرنوش که این سفر ما رو خاطره انگیز کردند با شاهکارهاشون... مخصوصا که تو کل سفر، امیر، پسر کوچولوی شیرین زبان یک لحظه نگذاشت که لیدر از پخش مجدد و مجدد این آهنگ غافل بشه؛ و به قول امیر: بازم پنجره دن ماش گلر رو بزار!

دو) روستای امند
جذابیت ماجرا از همون بعد پیچ شروع میشه. از همون موقع که دماسنج ماشین یکهو از دمای بیست و هفت هشت درجه می یاد رو یبیست و یکی دو درجه. نمیشه این روستا رو توصیف کرد. انقدر که زیباست و بکره. انقدر که آرومه و تنها صدایی که به گوش می رسه صدای پرندگانه. انقدر که همه جا سبزه و صحنه ها چشم نوازند. خلاصه که اگه توی اردیبهشت گذرتون به زنجان افتاد، روستای امند ( پشت کوه گاوازنگ) رو فراموش نکنید...

سه) رقص در غبار
یکی از جاذبه های شهر من که هنوز هم شهری های من رو امیدوار می کنه که از این شهر با همه کمبود امکاناتش ناامید نشوند و به پایتخت پناه نبرند، آسمان آبی و هوای خنک و دوست داشتنی اشه. اما متاسفانه این بار دیدم که حتی دیگه از آسمون آبی هم خبری نیست به برکت گرد و غبار. حتی شد روزی که کوه های خیلی نزدیک هم دیده نمی شدند و من غصه ام شده بود...که همین دلخوشی هم انگار از دست رفت.

چهار) خوراک
مدتی بود که به دلایلی از ادبیات و به طور خاص داستان دور افتاده بودم. این بار به طور اتفاقی با "همشهری داستان" آشنا شدم و خوندن داستانهای کوتاهش، شبهای بهاری من رو ساخت. همشهری داستان هر ماه چاپ می شه و می تونید اون رو از روزنامه فروشی های معتبر تهیه کنید و البته جای من رو هم خالی کنید!

پنج) دیدار
دیدن دوستان قدیمی و صحبت از آنچه که گذشته و آنچه که خواهد آمد، جزو بهترین قسمتهای سفر بود. ممنون از مژگان عزیزم به خاطر مهمون نوازی اش و حس خوبی که بودن در خانه اش بهم داد. برقرار باشی و استوار!

اصل

2011-06-15T21:18:00.002+02:00

از یک زمانی به یک اصل مهم توی زندگی اعتقاد پیدا کردم که " باید بعضی چیزها رو زمان حل کند". و اینکه اساسا چاره ای جز صبوری نیست.
بعضی وقتها بعضی مسائل موجب آزار روح اند با اینکه می دانی که "نباید" اینگونه باشند. باید نسبت به آنها حساسیت زدایی کنی. اما می ترسی یا نمی توانی. این جور مسائل را معمولا نمی توان دفعتا رفع و رجوع کرد و با آنها کنار آمد. باید زمان بگذرد. باید بلوغ صورت بگیرد. و آن موقع یک زمانی متوجه می شوی که دیگر روحت و روانت در امان است. غالب شده ای بر آن ترس یا حساسیت غیر عقلانی یا هر چیز دوست نداشتنی دیگر.

از اینکه می بینم بعضی چیزهای دوست نداشتنی از این دست را در گذر روزها و ماه ها جا گذاشته ام و سبکبال شده ام خوشحالم.

........

2011-06-12T20:59:00.003+02:00

من برگشتم! سه تا پست قبلی رو قبلا نوشته بودم و نشده بود که بزارمشون اینجا.
قول می دهم از این به بعد مرتب بنویسم؛ البته اگه چیزی برای نوشتن داشته باشم!

یک روز بارانی

2011-04-25T20:17:00.004+02:00

عجب حال عجیبی دارم امشب

امروز دوست عزیز و قدیمی را دیدم و مثل همیشه بعد از دیدارش ذهنم بال و پر گرفته با بلند پروازی های او. انگار که جرات می گیرم که به آرزوهای بزرگ بیندیشم.

این روزها باید منتظر باشم. از این دست انتظارهای مشابه در این دو سه سال اخیر کم تجربه نکرده ام. فقط تفاوت این است که هرچه سن ام بیشتر می شود بهتر می توانم درک کنم که طول روزها و ماه های انتظار چقدر است. یعنی واقعا چقدر است. که چه کار کنم که این روزها کمی دوست داشتنی تر بگذرند و نشوند مایه بداخلاقی و کم حوصلگی.

دلم اما انگار که همه جا هست و هیچ جا نیست. نمی داند که آخرش مال کجاست. کجا باید بند شود. با دوست عزیز صحبت می کنیم از سالهایی که در پیش رویند و تصمیمات جدی تری که باید بگیریم برای مسائل مهم تر. مثل اینکه کجا قرار است عقل و احساس با هم کنار بیایند وبالاخره بگذارند جسم آرام بگیرد و سکنی بگزیند.

تصمیم سختی است. می داند و می دانم...

با هم به تنها کتابفروشی معتبر شهر می رویم. از جلوی تنها سینمای معتبر شهر هم می گذریم و هم چنان می بینیم که فیلم نه چندان "معتبر" برروی پرده سینماست و باز خبری از فیلمِ هنوز ندیده- اما محبوبم نیست. در کتابفروشی، کتابفروشِ آشنا کتابها را که می گذارد توی کیسه می گوید: "انصاف نیست که بروید و برنگردید. شما باید برگردید."....و ما لبخند می زنیم. مزه لبخند تلخ است.

موفقیت و طرز تلقی آدم ها

2011-04-24T18:40:00.005+02:00

دوروبرم آدم مجردِ بی کارِ در سن ازدواج و جویای کار کم نیست.

بعد من شروع می کنم به تخیل که ای کاش می توانستم این آدم ها را کمک کنم که کار پیدا کنند یا آدم زندگی شان را بیابند.

بعد می بینم که کاری از دستم ساخته نیست. چون این آدم ها خودشان ناامیدند و دیگر شاید آن چنان که باید تلاشی برای رسیدن به اهدافشان نمی کنند. حداقل در زمینه کاریابی. بیشتر از بخت بدشان می نالند و یادشان رفته که خودشان هم در یک دوره هایی از زندگی شان کم کاری کرده اند. یعنی یک طورهایی دیگه به دنبال علت یابی نیستند و بیشتر مرثیه می خوانند.

فکر می کنم که این مرحله خیلی مرحله بدی است. یک طورهایی انگار آدمها به صورت کاذب خودشان را بی تقصیر می پندارند و همه مشکلات را در عوامل بیرونی و خارج از کنترلشان می پندارند. منصف بودن یکی از مسائل مهمی است که ما همیشه در ارتباطمان با دیگران طالبش هستیم. اما به نظرم منصف بودن با خود مهم تر است. حداقل که به بقیه و به نسل بعد که شاهد رفتار و گفتار ما هستند نشان می دهد که نباید اشتباهات و کم کاری های ما را در آینده مرتکب شوند، اگر می خواهند که موفق باشند.

و باز از ظرایف تربیت کودکان است که مدام در حضورشان تاثیر عواملی چون شانس و بخت و اقبال در موفقیت دیگران را پررنگ ننماییم و در عوض تاکید کنیم بر موفقیت افرادی که زحمت و تلاش شخصی شان زمینه ساز موفقیت امروزشان بوده است.

.....نکته ای بود که مدتها ذهنم را به خود مشغول ساخته بود و خواستم اینجا به اشتراکش بگذارم...

بهارانه

2011-04-23T09:59:00.005+02:00

در شهر من هم بهار آمده است.

دیروز با هم توی باغچه حیاط گل کاشتیم. بنفشه های زرد و بنفش.

و باران بارید. و بارید و بارید.

و امروز شهر من مثل یک تابلوی نقاشی است. آسمان آبی...کوه های آبی...زمین سبز...و شکوفه ها بر سر درختان.

و من باز ایمان آوردم که "بهار" بهانه زندگی است.

دلتنگی

2011-04-19T18:08:00.002+02:00

هی باید به این دلم گوشزد کنم که بابا جان...دیگه گذشت اون دوره زمونه احساسی شدن ها. روی حرف دل عمل کردن ها.
دیگه تو داری یواش یواش پا می زاری توی سی سال...یه کم بیشتر حساب کتاب کن. بیشتر به خاطرت بسپر عکس العملهای بقیه رو در برابر عملهایت و بر اساس اون روابط آینده ات رو شکل بده با آدمها. اما چه کنم....نمیشه. دلم تنگ میشه برای آدمهای زندگی ام. دلم می خواهد بببنمشان. یادشان بیاورم که چقدر خاطره داریم با هم. بهشان بگویم که این رسمش که نیست که یادشان برود همه چیز...یا اینکه مثلا چه شد که دیگر همه چیز فراموششان شد... یا شاید "فراموشمان" شد...و نترسم از اینکه توی دلشان بگویند...ای بابا، دل تو هم خوش است ها. کدام خاطره ...کدام گذشته....تو چه جدی گرفته بودی همه چیز را.
اما امشب دل من می خواهد که همه "بی معرفتی" ها یادش برود. فراموشکار بشود. فکر کند که هنوز جایی دارد توی زندگی آدم هایش. حتی اگر سرشان شلوغ است. گیریم که اصلا سرشان هم خیلی شلوغ است، دلشان چی؟
آدم های زندگی من.......آدم هایی که گذشته را با هم زندگی کرده ایم...
دلم برایتان تنگ شده است. جایتان در زندگی ام خالی است.

معرفی کتاب

2011-04-18T16:37:00.002+02:00

خوندن کتاب "نگاهی به تاریخ جهان" که در قالب نامه های جواهر لعل نهرو به دخترش هست رو توصیه می کنم به دوستانی که مثل من دلشون می خواد یک big picture از تاریخ جهان از ابتدا تا همین نزدیکی ها داشته باشن و در عین حال گرفتار اعداد و ارقام و جزئیات ناضرور نشوند!

یک- دو

2011-04-05T19:59:00.002+02:00

یک) ماریوی اسپانیایی گفت: when we call somebody "friend" it means s/he is "Friend". we don't call everybody friend شاید وقتش است که در انتخاب لغات -در گفتار و نوشتار- بیشتر دقت کنم. فرق است بین "فرند" در معنای فیس بوکی و "فرند" در معنای "فرند". دو) هیچی ندارم برای نوشتن. ولی دلم بدجور نوشتن می خواهد. قول می دهم که زود برگردم و باز بنویسم....برای دلم.

...

2011-03-29T20:26:00.003+02:00

یک زمانی بود که من در کسری از ثانیه تصمیم می گرفتم و بر مبنای آن می خواندم و می نوشتم و حرف می زدم و می رفتم و می آمدم و در یک کلام عمل می کردم. یک زمانی شد که برای هر کاری تامل و تانی ام رفت بالا. یعنی که زمان تفکر و تامل پیش از عملم و بعد از عملم رفت بالا. خیلی زیاد. متوجه شدم که همراه با این تاملات طولانی، نگرانی ها و تردیدها و دودلی هایم هم افزایش یافته است.حتی برای انجام کاری که شاید خیلی هم پراهمیت نبوده است.زندگی ام پر شد از foresight ها و hindsight های بسیارو ملاحظه و حزم بسیار البته. نشستم مقایسه کردم هر دو حالم را.به این نتیجه رسیدم که در حال اول شاداب تر بودم و پرانرژی تر و پر کارتر. سال نو شده است و وقت خوبی است برای انجام برخی تغییرات در روش زندگی. من هم تصمیم گرفتم که دوباره بشوم مثل مهسای آن موقع ها.یعنی دقیقا مثل مهسای سه سال قبل. و البته نیاز دارم که دوباره بشوم مثل مهسای آن موقع ها... وقت آن است که تردید ها و نگرانی ها و دودلی ها را بگذارم کنار و دوباره خودم را غرق کنم در کار و بشوم "مرد عمل"!

حول حالنا الی احسن الحال

2011-03-17T07:47:00.003+01:00

پریروز، پست "سال نو مبارکی" رو نوشته بودم و save کرده بودم که یه مقدار صیقل اش بدم و بعد بزارمش اینجا. طبق معمول توش یه مقدار غر هم زده بودم به جون سال گذشته.

دیروز بعد از ظهر بی حوصله نشستم پای اینترنت که یک چک میل کنم و بعد برم پی کارم. دیدم یکی از ای میلهایی که منتظرش بودم رسیده. ناامیدانه بازش کردم . دو-سه خط اول رو که همون تعارفات معهود بود رد کردم و رسیدم به اصل مطلب.

و بعله.......بالاخره پذیرش فول-فاندی که منتظرش بودم رسید. یک نفس راحتی کشیدم بعد از این همه مدت.

این رو نوشتم که بگم اولا که "در ناامیدی بسی امید است" و ثانیا اینکه بعضا یک فرصت که از دست می ره ممکنه مدت مدیدی طول بکشه تا فرصت مشابه دوباره دست آدم بیاد، اینه که حواسمون باشه به فرصت ها که خیییلی محدودند ( من دو سال پیش موقعیت مشابهی گیرم اومد و به دلایلی کنسل اش کردم و بعد کارم خیلی سخت شد.) و آخرش هم این که زندگی بعضی وقتا از آدم می خواد که واقعا "صبور" باشه و ...چاره ای نیست جز صبوری.

امیدوارم که خاطراتِ سختی های سال گذشته با نو شدن سال توی ذهن ماها کمرنگ بشه وبه جاش توی سال جدید، اولین سال از دهه نود، سهم همه از شیرینی های زندگی بیشتر باشه. آدم ها همدیگه رو بیشتر دوست داشته باشن و نفرت و تعصب و خشم جاش رو بده به دوستی و محبت.

من هنوزم که هنوزه وقتی موقع تحویل سال میشه قلبم تند تند می زنه و همش حواسم هست که مبادا آرزویی از قلم بیفته. آرزو می کنم که موقع تحویل سال "حال" همه مون به بهترین "حال" ها تبدیل بشه و سال خوبی رو شروع کنیم.

سال نو مبارک.

...

2011-03-14T22:31:00.002+01:00

واقعا "هوای حوصله ابریست"
و کی بود که برای اولین بار گفت: " سو وات؟"*
مگه دستم بهش نرسه!

*?So, what

تغییر الگوی مصرف؛ تغییر الگوی تفکر

2011-03-11T09:38:00.006+01:00

حس می کنم که زندگی مدرن بعضا یکسری روشهای زندگی به اصطلاح دفالت رو در اختیارمون قرار داده و گفته که لازم نیست راجع بهش خیلی فکر کنید و همین رو بگیرید برید تا آخرش. یعنی اینکه خیلی ها نشستن و به جای ما فکر کردن و گفتن همین خوبه و شما فقط "مطابق الگو عمل کنید".
اثر این "روشهای زندگی default" رو میشه توی عادات تغذیه، مصرف و مهم تر از همه نحوه فکر تفکر راجع به دنیای بیرون و آدمهای اطراف ببینیم. یه مدتیه که به مدد دیدن یکسری مستندها و صحبت با برخی از دوستان و خوندن بعضی وبلاگها و آشنا شدن با ایده های دوستان ناشناخته دنیای مجازی تصمیم گرفتم که راجع به بعضی عادتها باز اندیشی کنم.
یعنی احساس کردم که خیلی کارهای عادی و روزمره و به قول معروف چیزهایی که take for granted شدن، به نوعی از یک جور "جهالت مدرن" نشات گرفتند و باید راجع بهشون بیشتر فکر کرد.
این بازاندیشی ها یا همون second thought ها از عادات تغذیه شروع شد. هم زمان شدن دیدن مستند Food Inc با صحبت هام با یکی از دوستان عزیز راجع به پرهیز از خوردن گوشت باعث شد که بیشتر فکر کنم راجع به عادات غذایی مون. اینکه چه دلیلی داره وقتی میشه از طریق رژیم غیر گوشتی سالم و بی دردسر و اتفاقا شاید سالم تر زندگی کرد، رفت سراغ حیوانات زبون بسته و هزارجور زجر و عذاب داد بهشون برای اینکه "لذیذ تر" بشن برای ما. به قول آقای همسر وقتی می شینیم پای مستندهای حیات وحش و آرزو می کنیم که کاش مثلا پلنگ نتونه برسه به اون گوزنه و تیکه و پاره اش کنه و اگه این کار رو بکنه تا فیلمبردار فیلم مستند رو مقصر می دونیم که چرا گذاشت این اتفاق بیفته...خب چه فرقی هست بین ما و اون پلنگ؛ البته یک فرقی هست و اون اینه که اون نمی تونه بدون گوشت دوام بیاره و جایگزینی نداره ولی ما داریم! این شد که سبد خانوار ما از اون روز پرشد از میوه و سبزیجات رنگ و وارنگ. و من واقعا لذت می برم وقتی هر روز که وقت داریم و خونه ایم، کاهو، گوجه فرنگی، کلم بروکلی و کلی سبزیجات دیگه استفاده می کنیم برای آماده کردن غذاهای گیاهی. یا مثلا قارچ دیگه شده پای ثابت غذاهای ما و تقریبا جایگزین گوشت شده و موارد دیگه که از حوصله این بحث خارجه!

بعد نوبت رسید به فرهنگ خرید و بالاخص فرهنگ خرید پوشاک (خوشبختانه یا متاسفانه به دلیل بالا بودن میزان جابه جایی ما، نمی تونیم راجع به وسایل خونه و خریدشون فکر بکنیم.). اما راجع به پوشاک،من واقعا متاسفم که بگم برای مدتی خودم رو گم کرده بودم توی هیاهوی این جهالت مدرن. چه تو ایران و چه اینجا که صدبرابر بدتره، لباس فی نفسه ارزش شده. خریدن لباس، اون هم زیاد زیاد و خارج از حد نیاز، به قیمت سرسام آور شده یک روند به نظرم وحشتناک. ( این رو هم مدیون پست یک دوست عزیز دیگه ام و نکته ای که من رو به فکر واداشت.). به نظرم نمیشه این آدمها رو فهمید که برای ارضای این حس "تک بودن" یا "توی چشم بودن" یک پالتوی چند صد هزار تومانی ( در ایران) و چند صد یورویی ( در اینجا) رو قسطی بر می دارن!!! پالتوی پوست نمی دونم چی چی رو که شاید توی این کره زمین فقط مناسب هوای سیبری باشه. و بعد این پالتو رو می پوشن و خودشون رو باد می زنن. و اسفناک تر اینکه، هر کی رو که خارج از این جریان "مسابقه و چشم به هم چشمی" قرار بگیره، به قول دوست عزیز، بدبخت و مفلوک می پندارند! که بیچاره حتما نداره یا اینکه اگه داره پس طبق سناریوی بعدی خسیسه حتما. خلاصه که این فرهنگ چه توی ایران چه توی اینجا بدجوری داره من رو عذاب می ده بالاخص توی ایران که حس می کنم فشار اجتماعی قوی تره بر روی ما و بعضا تسلیم می کنه آدم رو...

بحث مصرف انرژی یک مسئله دیگه است که باز فکر می کنم خیلی الگوی مصرف ما در موردش اشتباه بوده. بحث اینه که اگه شما برای مصرف انرژی در خونه جدای از هزینه اجاره خونه شارژ بشید، معمولا در اون صورت خیلی حواستون هست به همه چیز. مثلا سعی می کنیم که چراغ اضافی روشن نباشه یا مصرف آب بالا نباشه یا به همین ترتیب استفاده از وسایل گرمازا و الخ. اما امان از روزی که همه اینها included شده باشه در اجاره خونه و میزان مصرف شما تفاوتی رو در میزان پولی که می پردازید ایجاد نکنه. در اونصورت دیگه هیچی برامون مهم نیست. یادمه من وقتی ایران و خونه پدری بودم، مادرم با اینکه اون موقع هنوز همه چیز یارانه داشت و قیمت آب و برق و اینها خیلی چیزی نمی شد باز همیشه حواسش به میزان چراغهای روشن و میزان مصرف آب و اینها بود و من بعضا دلیلش رو نمی فهمیدم و خیلی بی توجه چراغ اتاقم رو همیشه روشن می گذاشتم با اینکه حتی ساعتها توی اتاق نبودم و همینطور راجع به مصرف گاز و آب و .... خلاصه که علت اصلی اش رو هم در این می دونم که فکر می کردم حالا که این دنیای مدرن این همه به ظاهر فراوونی با خودش به همراه آورده چه دلیلی داره که ما استفاده نکنیم؟ الان می فهمم که خیلی از این "فراووونی های" دنیای مدرن در واقع به قیمت بدتر شدن زندگی خیلی های دیگه توی یک نقطه دیگه از دنیاست. که خیلی های دیگه شاید دارن هزینه این "مصرف گرایی" من رو به طور مستقیم و غیرمستقیم می پردازند.

و آخرین چیزی که این روزها باز خیلی بهش فکر می کنم، جهانی فکر کردنه. و دور ریختن یکسری تعصبات بی مورد در مورد زبان و ملیت و .... این یکی اعتراف می کنم که خیلی خیلی سخته. مسئله اینه که کلا باید setting ذهنت رو عوض کنی که با دیدن یک آدم متفاوت دیگه بلافاصله شروع به قضاوت نکنه و ذهنت باز باشه برای پذیرفتن تفاوتها و درکشون. یک زمانی که تازه از ایران خارج شده بودیم من فکر می کردم که الان باید گارد بگیرم برای دفاع از هویتم. شاید من هم اوایل وقتی cause هایی مثل " من عرب نیستم" یا "زبان فارسی فلان است" " یا من از نژاد چنان ام" رو می دیدم فکر می کردم که باید به اونها بپیوندم و از هویتم دفاع کنم. یا بپیوندم به دوستانی که ذهنشون رو مشغول کرده بودند که حتما از کلمات "فارسی" استفاده کنند بدون کاربرد کلمات عربی در کلامشون ( تاکید بیشتر روی عربی بود البته. استفاده از عبارات زبانهای دیگه خیلی مشکلی نداشت! ). اما به زودی فهمیدم که تمام این دیوار کشیدن ها فقط برای آن زبان یا فرهنگ انزوا می آورد. و باعث عقب ماندگی آن می شود و نه بالندگی اش. که حیات هر فرهنگ و زبانی در بده بستان هایی است که با فرهنگ ها و زبانهای دیگر دارد. می دانم که این عقیده من ممکن است مخالفان خود را داشته باشد. اما این نظر من کاملا مبتنی بر تجربه شخصی من است و ادعای نظریه پردازی علمی را برای آن ندارم که جامعه شناسی حرفه من نیست.

این روزها ممکنه خیلی ها اصل جهانی فکر کردن رو پذیرفته باشن اما در عمل خیلی با اون فاصله دارن. اما پیدا می شن تک و توک آدمهایی که حرف و عملشون یکیه. من تا می توانم دوست اسپانیایی مون را می ستایم به خاطر "جهان وطن بودنش" و عاری بودنش از تعصبات و به خاطر تمام اصولی که بهشان پایبند است. ممکن است دیگر مدتها از این جور آدمها دور و برمان نبینیم. پس بهتر است اینجا یادی ازش بکنم و سعی کنم که استغنایش را از دنیا و مافیها الگوی خودم قرار دهم در هیاهوی این زندگی مدرن.

-------------------------

پانوشت: ببخشید که این پست طولانی شد. همشون مدتها بود توی ذهنم بودند و تصمیم گرفتم یک جا بنویسمشون. و البته یه دلیل دیگه هم داشت و اون اینکه در طی چند روز آینده پرونده اقامتمون در اینجا بسته میشه و دلم می خواست که قبل از رفتن از تجربیات و آموخته هایی که در این مدت و در اینجا داشتم بنویسم.

این مردم شاد

2011-03-07T19:23:00.000+01:00

این مردم شادند. شادِ شاد. واقعا نمیشه کاریش کرد. هیچ رقمه نمیشه اعصاب این مردم رو خرد کرد. آخه این هم شد زندگی؟!
مسئله اینه که بی نظمی توی خیلی جاهای این کشور فریاد می زنه ولی هیچ کس عین خیالش نیست. یا نمی دونم شاید هم قبلاها خیلی ها جوش زدن و دیدن درست نمیشه دیگه بی خیال شدن.
خیلی جالبه که بدونید توی این کشور شما می تونید خیلی شیک برید از دستگاه سلف سرویس توی ایستگاه قطار بلیط قطار تهیه کنید. ولی اینکه بخواهید مجددا خیلی شیک سوار قطار بشید و بشینید سر جاتون مثلا، شک دارم؛ در واقع شما با در دست داشتن بلیط، حتی نمی تونید مطمئن باشید که توی قطار برون شهری جا برای "ایستادن" توی راهرو خواهید داشت! توجه کردید چی گفتم؟ حتی جا برای "ایستادن" ؛ نشستن که جای خودش رو داره! مردم چی کار می کنن؟ هیچی می گن و می خندن و عشق می ورزن ( !) و قطار که بعد از مثلا نیم ساعت چهل و پنج دقیقه تاخیرِ بی دلیل دوباره شروع به حرکت می کنه، براش کف می زنن!
چرا؟ چونکه اساسا کسی موقع سوار شدن به قطار بلیط رو چک نمی کنه و اینکه احتمالا تنها چیزی که در فروش بلیط مهم نیست تعداد صندلی های قطار است. شاید حتی دو سه برابر بلیط فروخته بشه و قضیه اینه که.......هیچ کس، هیچ کس از مثلا سه یا چهار ساعت ایستادن توی راهروهای قطار و تاخیرهای بی اندازه قطار احساس ناراحتی، خشم، فریاد، اعتراض و...نمی کنه که هیچ؛ هم چنان هم نهضت ادامه داره. بدین ترتیب که مثلا صبح روزی که قراره کارناوال توی مثلا ونیز باشه مردم همیشه در صحنه از سرتاسر ایتالیا لباسهای عجیب و غریب خودشون رو به تن می کنند و با همون آرایش خاص مثلا نمی دونم دلقک یا شعبده باز یا هر چیز دیگه سوار همون قطارهای معهود می شوند و می رند ونیز. اونجا چی کار می کنن؟ هیچ چی توی خیابون راه می روند و بقیه می یان وای میستن باهاشون عکس می گیرن . یا اینکه مثلا جمع میشن توی میدون اصلی و با ساز هنرمندان خیابانی به طور کاملا خودجوش می رقصند. حتی مثلا پیرمرد،پیرزنهای هشتاد-نود ساله هم از این قاعده مستثنی نیستند و یکهو می بینی اصلا ستاره مجلس رقص خودجوشند!
خلاصه که من هرچه از این خوشحال بودن مردم این مملکت بگویم کم گفته ام. انگار که توی دنیا هیچ چیز نمی تواند عیش و نوش اینها رو بهم بریزد و "شادی" و "آسودگی خاطر" جز جدایی ناپذیر وجودشان است.
واقعا که این سرزمین، سرزمین عشاق است وگرنه کس دیگر بعید می دانم دوام بیاورد

پانوشت: ما از این مردم و از این سرزمین انصافا بدی ندیدیم. خیلی هم اینجا ماندگار نیستیم و به زودی سر خویش باز گیریم و به جای جدید نقل مکان کنیم. اما واقعا کمی نسبت به آینده این مردم عاشقِ مهربانِ آسان گیر و آسان طلب بیمناکم

همینطوری

2011-03-03T21:48:00.000+01:00

دو سه روزی است که هوا دوباره زمستانی شده اینجا. داشت بهار می شد که یکهو دوباره زمستان هوس کرد برگردد و شال و کلاه به تنمان کند. کلا با روزهای سرد و بارانی و ابری میانه خوبی ندارم. مگر به ندرت. این چند روزه هم که تا دلتان بخواهد هوا گرفته است و بارانی. یک ددلاین هم دارم و باید چیزکی بنویسم. اما انگار که سرچشمه ایده ها خشکیده و حوصله و تمرکز به یغما رفته. زغال خوب هم که فراهم است و تا به خود می آیم می بینم که سر از فیلمی / ویدیویی کشف نشده درآورده ام و مشغول تماشایم.
در طول تمام سالهای تحصیل کم نیامده از این روزها و ساعتهای بی حوصلگی و ترفندهای بیشماری را هم در پیش گرفته ام برای مقابله.
اما بعضی وقتها گویا هیچ یک کارساز نیست. حالا گذاشته ام این بار این بی حوصلگی خودش، خودش را از پا بیندازد و خسته بشود.

فقط امیدوارم که خیلی طول نکشد

پانوشت: راستی فَنهایِ "اولدفشن"! آلبوم "زندگی ادامه دارد..." را دنبال می کنید؟ فوق العاده نیست؟ من که لذت می برم

...

2011-02-27T14:09:00.000+01:00

مردم لیبی پناه می برن به مصر.... مصری ها به تونس.......و تونسی ها به ایتالیا
.....
دختر ایتالیایی توی فیس بوکش استاتس می گذاره که: خدایا! کاش من اصلا متولد نمی شدم تا اینکه توی ایتالیا به دنیا بیایم
.....
به این میگن : سلسله مراتب بدبختی

هفته ویدیویی

2011-02-26T22:59:00.000+01:00

اعتراف می کنم که دو تا از شاهکارهای سینمای ایران رو تا حالا ندیده بودم...و توی دو سه شب گذشته دیدمشون و شبهای من رو ساختند: به افتخار "هامون" مهرجویی و "کاغذبی خط" تقوایی و ستاره هر دو فیلم "خسرو شکیبایی".

و باز هم اعتراف می کنم که " داستان اسباب بازی 3" رو از خیلی از فیلمهایی که امسال برای اسکار نامزد شدن بیشتر دوست داشتم و اگه دست من باشه کلی بهش جایزه می دم. خیلی نکات ریز و ظریفی رو به تصویر کشیده بود که واقعا بعضی از این فیلمهای ....یک هزارمش رو نمی تونند بیان کنند.

مستندی هم دیدم از زندگی "استیو جابز" مدیرعامل اپل. و باز تحسین اش کردم. فکر می کنم نکته مهم راجع به استیو جابز اینه که آدمیه که انگار برای همه چیز توی زندگی اش جنگیده و...البته الان هم باید برای به دست آوردن سلامتی اش بجنگه و انگار که زندگی همیشه تکلیفهای سخت رو برای آدمهای سخت کنار می گذاره. امیدوارم که باز پیروز بشه.

بدین ترتیب هفته "ویدیویی" به پایان می رسه
و باید یواش یواش برم سراغ کتابهایی که در انتظارند.

...

2011-02-24T22:26:00.000+01:00

آرزوهای بزرگ توی دل های کوچک جای نمی گیرند. آخرسر، دلخوری می ماند بین عقل و احساس.

...

2011-02-22T20:34:00.000+01:00

آزمودم عقل دوراندیش را/بعد از این دیوانه سازم خویش را

The Spirit of India

2011-02-16T22:47:00.000+01:00

"For Gandhi, self-imposed restraint is nothing but self-regulation, self-discipline and self-governance. Therefore, freedom is not only freedom from coercion and domination, it is also self-regulation through self-restraint. Hence, self-restraint forms an indispensable part of Gandhi's concept of civilization. He, therefore, refuses a restraint-free civilization, which for him equals being the slave of one's instincts. True civilization is a state of self-transcendence through self-restraint. It is a process of making and rectifying mistakes. Freedom should provide conditions of growth for an individual."

from The Spirit of India, by Ramin Jahanbegloo

PS. Thanks to Maryam Nasr for introducing the book.

...

2011-02-15T19:48:00.000+01:00

پسراهل ترکیه است؛ زیاد حرف می زند. خیلی زیاد. اعصابم نمی کشد. وقتی می آید خانه مان دیگر ول کن ماجرا نیست. می نشیند و حرف می زند و حرف می زند و حرف می زند...بدون اینکه لحظه ای احساس کند که شاید مزاحم است.
یکی از حرفهای همیشگی اش هم این است که "چرا بقیه ازدواج می کنند؟" یا مثلا با این جمله شروع می کند که "شنیده ام که فلانی ازدواج کرده، عجب ریسکی، عجب خطری!"... "یا زنها فلان اند و چه و چه". یعنی که مثلا جلوی پیشرفت را می گیرند. و بعد وقتی جوابش را می دهی که اتفاقا خیلی از دوستان و آشنایان متاهل ما موفق ترند به هزار و یک دلیل که یکی اش انگیزه بیشتر است، پاسخ می دهد: خب اینکه شکنجه است! بیچاره ها مجبورند که بیشتر تلاش کنند. چونکه متاهلند. اگر تلاش نکنند بیچاره می شوند!!

خلاصه که خیالت را راحت می کند که اهل هیچ منطقی نیست. قرار است حرف خودش را تکرار کند.

از این دست آدمها کم ندیده ام. قاعدتا حرفهای این جوان خام نباید بدتر از نصیحتهای مثلا پدرانه آن آقایی باشد که جلوی در سفارت دیدیمش و وقتی فهمید زوج هستیم و با هم می خواهیم برویم
گفت: بزرگترین اشتباه زندگی را مرتکب می شوید.......سرم سوت کشید.
پرسیدیم چرا؟ ...کاشف به عمل آمد جناب جزو خانزاده های قبل از انقلاب بوده و انقلاب که شده و هوا که پس شده دست بانوی کم سن و سال "لای پر قو بزرگ شده" را گرفته و در جستجوی خوشبختی فرار کرده و چون در خارج برایشان فرش قرمز پهن نکرده اند، بانو تحمل نکرده و ترکش کرده. حالا فکر می کند که هر کس متاهل بشود و برود خارج، زنش ترکش می کند. بعد از این همه سال هم که گذشته هنوز در معادله ای که ساخته شک نکرده که شاید متغیرهای دیگر مشکل داشته اند که نمی دانم مثلا هدفشان اشتباه بوده یا هدفشان یکی نبوده یا شاید برای یک هزارم درصد...مشکل از خودش بوده!

چقدر آدمها می توانند متفاوت باشند.
یادم نمی رود فرودگاه آنکارا و آن پدر مهربان و فهمیده را که داشت می رفت دخترش را در آمریکا ببیند.
چقدر به ما امید داد. چقدر راهنمایی مان کرد. هنوز هم که هنوز است وقتی به حرفهایش فکر می کنم انگیزه می گیرم و مصمم تر می شوم برای ادامه راه سختی که انتخاب کرده ایم.
بعضی ها اصلا انگار خودِ خودِ پدرند. مصمم ات می کنند که جلو بروی و نترسی. پستی، بلندی های راه را نشانت می دهند و بعد می گویند حالا برو... کاش دنیا از این پدرها بیشتر داشت

...

2011-02-13T19:13:00.000+01:00

1
امروز رفتیم که توی شهر یک قدمی بزنیم. اتوبوس که رسید به میدان اصلی شهر راهش را کج کرد. فهمیدیم خبری هست. پیاده راه افتادیم به سمت میدان اصلی و تا به خودمان آمدیم دیدیم وسط جمعیت تظاهر کننده ایم! تا به حال انقدر آدم یک جا در این شهر ندیده بودیم و کاشف به عمل آمد که تظاهرات ضد برلوسکنی است که ظاهرا هم سراسری است. چیزی که برایم جالب بود این بود که اصلا خبری از خشم در چهره های مردم نبود. نه عکسی پاره شد و نه هیجان آن چنانی در کار بود. یادش افتادم... مردم آرام راه می رفتند و پلاکاردهای کمی هم در دست داشتند و هر از چند گاهی هم دستی می زدند و می خندیدند و همین. نیازی به شعار نبود. همه می دانستند که برای چه در خیابان اند و نیازی به تکرار نبود..فقط باید نشان می دادند که از این اعتراض حمایت می کنند و همین.
.....
باید دموکراسی را خوب تمرین کرد.

2
امروز جمله ای خواندم متاثرم کرد.

God is in details

وقتهایی بوده که در زندگی خیلی با این فلسفه همدل نبوده ام. تصویر کلی یا به قول این فرنگی ها " بیگ پیکچر" برایم مهم بوده. فکر می کنم باید حواسم بیشتر جمع جزئیات باشد، به همان اندازه کلیات تعیین کننده اند

...

2011-02-11T20:41:00.000+01:00

1
امروز حس می کردم که جاذبه زمین عجیب قوی شده و هیچ رقمه اجازه نمی ده که من از جایم بلند شوم. کتاب به دست بودم و سعی می کردم که بهترین موقعیتها را ایجاد کنم که در حالیکه کتاب دستم هست و درازکش هم هستم بتوانم بخوانم! تا اینکه تصمیم گرفتم بروم روتین "ورزش" ام را انجام بدهم بلکه توفیری بکند. نیم ساعتی بیشتر طول نکشید دویدن ولی در نهایت خیلی سرحال شدم. انگار که خون در رگهایم به جریان درآمد! خلاصه که بعضا باید یک حرکت اساسی کرد برای رهایی از رخوت؛ پهلو به پهلو شدن دردی را دوا نمی کند.

2
حالا من هر روز بنویسم که این جناب محمد یونس خیلی آدم خلاق و برجسته ای است. شما بگویید تکراری است. اما من باید هی بنویسم که یادم نرود.

3
مادرم استاد این است که نگذارد من بفهمم مثلا فلان روز قرار است فلان جا میهمانی باشند یا بچه ها دور هم جمع شوند. بس که نگران می شود که نکند دل من بخواهد و بعد غمگین بشوم که چرا من نیستم؛ کشته این "ملاحظاتش" هستم. غافل از اینکه من از طریق شبکه قوی خواهرزاده ها از زمان و محل و حتی نوع غذای میهمانی! هم مطلع می شوم.

4
دلم می خواست که حداقل سواد مقدماتی که در زبان عربی و فرانسه داشتم احیا می کردم. حالا ترفیع سطح پیش کش اش. بعد فکر می کنم که چه کارهایی را در همین سطح ها رها کرده ام و هیچ وقت پی شان را نگرفته ام. هیچ دلیلی هم نداشته جز تنبلی. و البته از دید یک اقتصاد دان : بی انگیزگی! ....انگیزه...انگیزه...چقدر این روزها زیاد به این کلمه فکر می کنم

...

2011-02-10T21:40:00.000+01:00

1
آدمیزاد موجود عجیبیه واقعا. وقتی پای خواسته و آرزو می رسه گنجایش این رو داره که بهترینها رو دستچین کنه واسه خودش. اما وقتی پای عمل می رسه انگار همه توانش فروکش می کنه. البته که همه آمیزادها یه جور نیستند.
خلاصه که واقعا سخته که پای خواسته ها ایستاد و دلسرد نشد.

2
این روزها ناخودآگاه کشیده شده ام و می شوم به سمت بحث های توسعه در هند و بنگلادش . دیگه شک ندارم که اگر کسی می خواهد واقعا برود سراغ ایده های پراکتیکال و شدنی راجع به توسعه، باید بنشیند پای صحبت متفکران برآمده از این خطه. چرا که واقعا مشکل را خود درک کرده اند و با توجه به آن راه حل ارائه داده اند و حرف هایشان فقط در حد تئوری های صرف خلاصه نمی شود.

3
فرداشب سالگرد پدربزرگمه. و امسال هم بعد از نزدیک بیست و دو-سه سال که از درگذشت پدربزرگم می گذره، باز هم همه فامیل دور مادربزرگم جمع می شوند و یاد پدربزرگ رو زنده می کنند. هر چند که شاید الان کوچکترهای فامیل خیلی چیزی ازعلت این میهمانی و گردهمایی سالانه ندونند، اما به نظرم در هر حال اتفاق خوبیه و خوبه که آدمها حتی وقتی نیستند علتی بشوند برای نزدیکی آدمهای دیگه.

روز اول

2011-02-09T23:26:00.000+01:00

امروز زندگی را بیشتر از دریچه چشم دیگران دیدم. با دوستانم صحبت کردیم و از دغدغه ها و فکرهایمان برای خودمان، زندگی مان و آینده مان گفتیم و شنیدیم و خودمان را - با وجود تمام تفاوتها - بسیار شبیه یافتیم. و من احساس می کنم که در این مواقع هست که بیشتر خودم رو می شناسم. و می فهمم که چقدر از آن چیزی که در ذهنم هست قابل بیان و انتقال است و چه مقدار از آن قابل دفاع است. در غیر اینصورت بسیاری از آن ایده ها و دغدغه ها "نقد نشده" در ذهن باقی می مانند و بیشتر اوقات فقط فضا اشغال می کنند. و بسیاری اوقات خیال آدم راحت است که ذهنش پر است از چیزهای مفید و به درد بخور و همین باعث می شود که دیگر احساس نیاز نکند به "بازاندیشی" های جدید.

*****

کتاب "خلق جهانی بدون فقر" پروفسور محمد یونس را امروز شروع کردم و همان مقدار کمی هم که مطالعه کردم متن را بسیار روان و جذاب یافتم. جالبی قضیه به این است که اکثر ایده ها که بنیان کارهای بزرگ می شوند بسیار ساده شکل می گیرند و "محمد یونس" هم ابایی از این ندارد که بگوید این ایده ها در ابتدا ساده بودند. یعنی اینکه نیازی به پیچیده نشان دادن خودش برای مهم جلوه دادن کارهایش ندارد. و فکر می کنم که این هم خیلی مهم است مخصوصا برای کسانی که سودای کارهای بزرگ و نوع دوستانه در سر دارند.

*****

یکسری کارهای روتین شروع کرده ام برای انجام دادن. شاید در روز با توجه به مقدار وقتی که برایشان می گذارم نتیجه خاصی ندهند اما اثرشان در دراز مدت نمایان می شود و خیلی مهم است که بتوان با انگیزه باقی ماند تا این روتین کاری ها را انجام داد که در نهایت نتیجه ماندگار و باارزش را دید. امروز فهمیدم که خیلی وقتها بیشتر از زمانی که برای آن کار صرف می کنم از خودم انرژی می گیرم که " ای بابا...کی حالش را دارد یا اینکه حالا کو تا این به نتیجه برسد و ...." و سعی می کنم که پاسخی برای این تردیدها بیابم.
باید حالا یک برنامه برای ذهن تعریف کنم که هرموقع با این دست از جملات مواجه شد یعنی اینکه باید اتفاقا آن کار را انجام دهد و هیچ هم راجع بهش فکر نکند! فقط انجام بدهد و خیلی هم سعی نکند که خود را قانع کند که این کار چنین فوایدی دارد و چنان است. بلکه فقط باید عادت کند و در دراز مدت نتیجه را ببیند. همین! بعضا نمی شود از در مذاکره وارد شد...

بنویس!

2011-02-08T21:11:00.000+01:00

دلم می خواست که چیزی می نوشتم امشب. یک طوری شده که جریان زندگی ام متاثر شده از نوشتن. که من می نویسم پس هستم... یا من هستم، پس می نویسم.
انگار که نشد اما. اشکالی ندارد.
سه چهار روز آینده را اما، تصمیم گرفته ام که هر شب بنویسم از آنچه که ارزش نوشتن دارد که بفهمم اگر قرار باشد شبانه روزم را مکتوب کنم چند خط از آن در می آید. شما یک تجربه خودسازی فرضش کنید.
پس
به قول این فرنگی ها
Let's go

Battle Hymn of the Tiger Mother:

2011-01-28T23:28:00.000+01:00

فکر می کنم که حس رضایت وقتی برای آدم ها حاصل می شود که هر از چند گاهی مرزهایی را که در ذهن خود برای خود و توانایی های خود متصور شده اند پشت سر بگذارند و یک گام جلوتر بروند. و مسلما کسانی که به ما کمک می کنند تا جلوتر برویم و این مرزها را پشت سر بگذاریم همیشه تبدیل به انسانهای فراموش ناشدنی در زندگی ما می شوند.

نمی دانم که راجع به این کتاب خانوم امی چاو شنیده اید یا خوانده اید یا نه. خلاصه داستان این است که این خانوم چاو که استاد حقوق دانشگاه ییل است، تجربه خود در پرورش دو دخترش را در این کتاب آورده است و از قضا این روش تربیتی خیلی سروصدا به پا کرده است چرا که از دید بسیاری این روش بسیار سخت گیرانه و حتی خشن بوده است. دختران خانوم چاو به روایت این کتاب ملزم به گرفتن نمره های عالی، نواختن پیانو و ویولن، وقت تلف نکردن و نرفتن به سراغ بازی های کامپیوتری و ... و مسائلی از این دست بوده اند.
هر چند که خانوم چاو در مصاحبه های متعدد خود تاکید می کند که این کتاب در واقع دستورالعمل نحوه پرورش کودکان نیست و تنها یک گزارش است و هم چنین معتقد است که شرایط خاص زندگی شخصی وی و والدینش او را به این نتیجه رسانده است که باید با کودکان خود سخت گیری کنند چرا که زندگی در دنیای امروز بسیار سخت است و باید کودکان را برای چنین زندگی آماده نمود. (والدین او از نسل اول مهاجرین چینی به آمریکا بوده اند).
در هر حال همه این انتقادات بعضا شدید از خانوم چاو، باعث شد که دختر بزرگتر وی که اینک هجده سال دارد نامه ای بنویسد و در آن از مادرخود دفاع کند و از او به عنوان عامل موفقیت خود تقدیر کند.
او در نامه خود اشاره می کند که از مادرش متشکر است چرا که او کسی بوده است که وی را تشویق نموده که این مرزها را پشت سر بگذارد و حال که به گذشته اش نگاه می کند حس می کند که کاملا از ظرفیتها و توانایی های خود استفاده نموده است و بلکه هم بیشتر!

قضاوت بر سر اینکه کدام روش درست است سخت است. اما حداقل این حس آشنا در بسیاری از ما وجود دارد که: افسوس که بسیاری از فرصتهای طلایی مان را در دوران نوجوانی و جوانی هدر داده ایم و کاش کسی بود در زندگی ما که ما را درست راهنمایی می کرد که نهایت استفاده را از زمان ببریم . از این جهت به نظر می رسد که خانوم چاو به بیراهه نرفته است.

همینطوری

2011-01-27T15:57:00.001+01:00

عرضم به حضور که چندوقتی است که دست به "کی برد" می شوم اما در کثری از ثانیه دستم گیر می کند به دگمه "بک اسپیس" و دست آخر چیزی نقش نمی بندد بر روی صفحه و ذهنم هم چنان مغشوش و مشوش باقی می ماند. علتش را نمی دانم، هر چه هست باید از شرش خلاص شوم.
چند روز پیش هم تصمیم گرفتم نوشته های حقوقی را منتقل کنم به اینجا .
فکر می کنم اینطوری منظم تر بشود هر دو جا و مطالب یک دست تر بشوند.
.........

بهتر است قبل از اینکه این چند خط را هم سر به نیست کنم، این پست را تمام کنم

سلامت به صَرفه

2011-01-19T21:11:00.000+01:00

متن خبر به نقل از سلامت نیوز:

مدیر موسسه تغذیه و توسعه سلامت با انتقاد از سخنان مسئولان آموزش و پرورش در رابطه با تهیه شیر مدارس از طریق مناقصه و صرفه جویی 10 میلیارد تومانی، گفت:«‌ در مناقصه، معیار کیفیت نیست بلکه قیمت پایین‌تر محصولات تولیدی مد نظر است و این مساله باعث می‌شود شیرهای تولید شده با کیفیت پایین‌تر خریداری شود که مسلما روی طعم و کیفیت شیر اثر می‌گذارد و این عاملی برای تنفر بچه‌ها از این ماده غذایی شده و بسیاری از دانش آموزان این شیرها را مصرف نمی‌کنند»

دکتر شیخ الاسلام با انتقاد از این مساله گفت:« ‌تهیه شیر برای برنامه مهم و ملی شیر مدرسه از طریق مناقصه صرفه‌جویی نیست بلکه موجب ضرر است، چون باعث به خطر افتادن سلامت بچه‌ها شده و این فرهنگ سازی تبدیل به ضد فرهنگ و موجب تنفر بچه‌ها از شیر می‌شود و ما در آینده بیمارانی خواهیم داشت که باید بودجه‌های بیشتری را صرف سلامت و درمان آن‌ها کنیم»

وی افزود:« ‌مسئولیت توزیع شیر نباید با قسمت خدمات مالی و اداری وزارت آموزش و پرورش باشد، چرا که ارزان‌تر بودن قیمت شیرها مد نظر این ادارات خواهد بود و لذا بایستی اداره کل بهداشت مدارس و کمیته شیر مدرسه بر این امر مهم نظارت داشته باشند»

به نظرم می رسد که خبر پر از نکات بصیرت زا از دیدگاه اقتصاد سلامت و حقوق سلامت است.

از جمله اینکه: آیا بخش خدمات مالی و اداری وزارتخانه جای مناسبی برای تصمیم گیری راجع به بودجه سلامت است؟ ( در واقع بودجه مسایلی که به طور کلی مربوط به سلامت جسمانی دانش آموزان می شود، مانند تغذیه سالم، ورزش و ..)

آیا اساسا وزارت آموزش و پرورش تکلیفی در قبال سلامت جسمانی دانش آموزان دارد؟ آیا بهتر نیست که این تکلیف تماما برعهده وزارت بهداشت و درمان قرار گیرد؟

اگر سلامت جسمانی دانش آموزان رابطه مستقیمی با موفقیت تحصیلی آنها دارد ( که به نظر اینگونه است) چه تکالیفی از این نظر بر عهده وزارت آموزش و پرورش است؟

و یک نکته دیگر که شاید مستقیم ربطی به این خبر نداشته باشد. از چند روز قبل که این مستند را دیده ام این سئوال ذهنم را مشغول کرده است که:

آیا این سیاست درستی است که مقدار زیادی غذای بی کیفیت را در اختیار مصرف کنندگان بگذاریم در حالیکه می دانیم خانواده ها به خاطر بودجه کمشان به سمت این بسته های حجیم غذاهای ( عمدتا آماده) بی کیفیت و مضر جذب خواهند شد و در دراز مدت با بیماری های جسمانی مختلفی از جمله چاقی و ... روبرو خواهند شد و این در نهایت هزینه سنگینی را به سیستم درمانی وارد خواهد نمود. شاید پاسخی که فورا به ذهن خواهد رسید این خواهد بود که این گروه از مصرف کنندگان نهایتا با توجه به بودجه شان نخواهند توانست به سراغ غذاهای با کیفیت وبا ارزش غذایی بالا بروند و از این جهت بهتر است که برای آنها این انتخاب وجود داشته باشد که از غذاهای با کیفیت پایین و در واقع ناسالم استفاده کنند تا اینکه گرسنه بمانند. اما من فکر می کنم که اگر از طرف دیگر به موضوع نگاه کنیم متوجه می شویم که وجود این غذاهای ناسالم ارزان قیمت آن هم در بسته بندی های حجیم به نوعی مصرف کنندگان را تنبل و تنبل تر می کنند چرا که اکثرا غذاهای آماده ای هستند که نیازی به وقت و انرژی گذاشتن برای طبخ ندارند و از سوی دیگر حجم زیادشان به نوعی مصرف کنندگان را فریب می دهد که به جای اینکه بودجه خود را به مقدار کمی ( و شاید کافی) از غذای با کیفیت اختصاص دهند، با همان میزان بودجه مقدار زیادی غذای بی کیفیت خریداری و مصرف کنند و این یعنی دادن انگیزه برای افراد برای پرخوری! و مشکلات بعدی ناشی از آن. خلاصه اینکه من به شخصه فکر نمی کنم که منو های یک دلاری مک دونالد یا غذاهای آماده دیگر از این دست یک شانس تاریخی برای انسانهای این زمان باشد که آنها را از گرسنگی و قحطی نجات داده اند. این ها حداکثر یک مسکن اند. مسکنی که ممکن است درد را به تاخیر بیندازد اما مسلما آن را از بین نمی برد.

اشتباه بود

2011-01-18T20:45:00.000+01:00

ترسیدی و نرفتی
اشتباه بود
ترسیدی و نماندی
اشتباه بود
ترسیدی و گریختی
اشتباه بود
ترسیدی و گریستی
اشتباه بود
و این چنین شد که
"اشتباه بود"
ترجیع بند همه زندگی تو شد
.....

این روزها که می گذرد..

2011-01-14T20:49:00.000+01:00

این روزها که می گذرد
شادم
زیرا یک سطر در میان
آزادم
و می توانم هر طور و هر کجا که دلم خواست
جولان دهم
در میان این دو خط

قیصر امین پور

wisdom

2011-01-13T19:55:00.000+01:00

Once the familiar turns strange
Once we begin to reflect on our circumstances
It's never quite the same again.

Michael Sandal in "Justice" Course.

brainstorming

2011-01-09T21:42:00.000+01:00

Photo Credit: Darko Novakovic

I like collaborative brainstorming and believe it.

زندگی سالمندان در اروپا

2011-01-06T21:42:00.000+01:00

اینجا اصل بر اینه که اولین کسی که قراره وقتی از خونه می ری بیرون ببینی یا مثلا کسی که توی اتوبوس روبروی تو میشینه سالمند باشه. و مهم تر اینکه قریب به اتفاق این سالمندان وضعیت ظاهری خیلی خوبی دارند. انقدری که حتی بعد از این مدتی که ما اینجا بودیم هنوز این قضیه برامون عادی نشده و هر بار توجهمون رو به خودش جلب می کنه و ذهنمون پر از سئوال میشه که در واقع چه سیستم تامین اجتماعی در اینجا در جریانه که این افراد سالمند انقدر ( حداقل به ظاهر) در رفاه زندگی می کنند و از سلامت جسمانی خوبی برخوردارند؟ مسئله وقتی جالبتر میشه که ما با عکس این پدیده در آمریکا روبرو بودیم. بیشتر افراد سالمندی که ما به نوعی با آنها آشنایی شده بودیم معمولا زندگی رو به سختی می گذروندند و از بیمه بازنشستگی برخوردار نبودند و مدام هم نگران سیاستهای جدید دولت مثلا در زمینه بهداشت و درمان و ...بودند و به شدت اخبار رو دنبال می کردند و ذهنشون خیلی درگیر این گونه مسائل بود. هر چه که هست این قضیه سر دراز دارد و به سیاستهای دولت های رفاه در اروپا و سیستمهای قوی تامین اجتماعی در اینجا بر می گردد. هر چند که حرف و حدیث در این زمینه بسیاره و مطالعات خیلی زیادی راجع به مقایسه این سیاستها بین آمریکا و اروپا شده و بحث مخالفان و موافقان خودش رو داره...اما من فقط می خواهم بگم که از نظر من خیلی ارزشمنده که دولتی بتونه چنین زندگی باکیفیتی و با ثباتی رو برای سالمندان فراهم ببینه .

تدریس

2011-01-02T20:36:00.000+01:00

توی تمام این سالهایی که گذشته کلاسهای زیادی رو شرکت کردم و دریافتم که کلاسها و انگیزه شرکت در اونها به 4 دسته اصلی تقسیم می شن
1_: شرکت در کلاس به نیت حضوری زدن که شاید شصت - هفتاد درصد کلاسها اینطوری بودن
2_ تهدید استاد به اینکه از جزوه سر کلاس قراره سئوال بده و منبع دیگه ای برای شب امتحان وجود نداره. این قضیه وقتی بغرنج میشه که کلاس "مژگان" نداشته باشه که جزوه های ترو تمیز تحویل دوستان بده و چاره ای نباشه جز حاضر شدن سرکلاس و جزوه نوشتن
3_وقتی که اساسا بدون هیچ گونه تهدیدی اعم از شرط حضور و ترس از شب امتحان شما ترغیب به حضور در سر کلاس می شید. زمانی که حاضر نیستید به هیچ وجه جلسه ای از کلاس رو از دست بدید فقط به خاطر اینکه از مبحث کلاس و نحوه تدریس لذت می برید.
4- و حالت اکستریم هم اینه که از بس کلاسه خوبه حتی ترم بعدی هم دوباره می آید با بچه های ترم جدید کلاس رو دوباره به خواست خودتون می گذرونید چون معتقدید که واقعا انقدر مباحث کلاس عمیق بوده که احتیاج داره دوباره برگردید و دوره اش کنید تا هم بهتر مطالب رو درک کنید و هم چیزهایی رو که فراموش کردید دوباره به خاطر بیارید.

من هر چهار مدل کلاس رو تجربه کردم توی دوران دانش آموزی و دانشجویی ام. فک می کنم خیلی ها هم این تجربه رو داشتن. خوش به حال اونهایی که سهمشون از دسته چهارم بیشتر بوده.

کلاسهای آن لاین

یکی از نعمات اینترنت همین وجود کلاسهای آن لاین راجع به موضوعات مختلفه. برخی از این کلاسها توی دانشگاه های معتبر و معروف دنیا ضبط شدن مثل کلاس عدالت مایکل ساندال در هاروارد و برخی هم اساسا توسط معلمها صرفا برای ضبط ویدیویی تهیه شدند. برخی از این کلاسها واقعا از کیفیت بالایی برخوردارند و در حقیقت می رن توی همون دسته چهارم!میشه بارها و بارها رفت سراغشون و ازشون بهره برد.

فن تدریس

من یک چیزی متوجه شدم و اون هم اینه که راز موفقیت برخی معلمها در اینه که وقتی شروع به تدریس می کنند اینطور وانمود می کنند که معلم و شاگردان هر دو در نقطه آغاز یک سفر ایستاده اند. و قراره که مسیر سفر رو با هم و قدم به قدم طی بکنند و هیچ کس نمی دونه که قدم بعدی چیه. مثلا وقتی مایکل ساندال راجع به تئوری های عدالت داره صحبت می کنه طوری تاریخچه نظریه ها رو می گه و طوری شاگردان را در انتهای هر جلسه در تعلیق نگه می داره برای گفتن نظریه بعدی که آدم فکر می کنه در فاصله این دو جلسه قراره مثلا جان لاک بیاد بشینه و راجع به باقی نظریه اش فکر کنه ! خلاصه بگم که به دانشجو این حس رو القا می کنه که انگار همین الان و در جریان این جلسات کلاسه که این تئوری ها دارن شکل می گیرن و نه اینکه مثلا دویست سال پیش این تئوری ها شکل گرفتن و یکسری انتقادات هم شده بهشون و ما الان داریم صرفا روایتشون می کنیم.

...

2010-12-30T00:24:00.000+01:00

فردایم را وقتی امشب دارم چشمهایم را می بندم می سازم

از آن من نیست

2010-12-23T21:16:00.000+01:00

از رنجی خسته ام که،
از آن من نیست
برخاکی نشسته ام که،
از آن من نیست
با نامی زیسته ام که،
از آن من نیست
از دردی گریسته ام که،
از آن من نیست
از لذتی جان گرفته ام که،
از آن من نیست
به مرگی جان می سپارم که،
از آن من نیست

احمد شاملو

PS.
And it seems this is exactly the irony of life! it keeps you busy with things that do not belong to you either.

هویت

2010-12-22T20:36:00.000+01:00

تفاوت را نباید از بین برد، بلکه ستیز ناشی از تفاوت را باید فیصله داد.
.........
هویت، به عنوان یک دیوار، خصیصه ای دوگانه دارد، چرا که دو چهره متفاوت دارد: این دیوار هم زمینه و هم متن است و هم مرز و حد. به عنوان زمینه و متن به گروه ( ملت، جامعه محلی و حزب) تداوم و فردیت می بخشد، و این دو همان شرایط ضروری اند که گروه را قادر به کنش متقابل می سازند: تفاوت را به عنوان ابزاری که کنش متقابل را با سایر گروه ها ممکن می سازد بر می گزیند، خواه این کنش متقابل دوستانه باشد یا خصمانه. اگرندانیم که کی هستیم، نمی توانیم با سایر گروه ها همکاری کنیم. پذیرا بودن دیگران که امروزه خیلی هم مورد توجه است بدون احساس یگانگی با خودمان نمی تواند واقعا کارایی داشته باشد. هویت همواره یک دیوار مرزی نیز هست، ولی نکته اینجاست که آیا این مرز صرفا به معنای تفاوت است ( که بتوان احتمالا آن را در آینده کاهش داد و یا نسبی کرد) یا به معنای جدایی تغییر ناپذیر یا حتی دشمنی و نیز اراده تسلط بر دیگران. این واقعیت که هویت داشتن مستلزم بودن در یک دیوار است، بلندی دیوار و یا تعداد در و پنجره های آن را بر ما آشکار نمی سازد و همین طور روشن نمی کند که آیا ما کنار یکی از این درو و پنجره ها می نشینیم تا بتوانیم با دیگران که در بیرونند سلام و احوالپرسی دوستانه کنیم یا برای اینکه بتوانیم به آنان دشنام بگوییم یا شلیک کنیم.

فوریه چروتی، روح اروپا، ترجمه گیتی خرسند، نشر نگاه معاصر

Wiki(2)

2010-12-19T22:05:00.000+01:00

"Wikipedia is the part of the movement towards democratization of knowledge".

Jimmy Wales (Wikipedia founder)

سبک امدم

2010-12-17T20:40:00.001+01:00

یک)
من آن تیکه از خودم را که دوست نداشتم، گذاشتم و برگشتم. خدا کند که دنبالم نیاید

دو)
و شما می توانید در نظر خود هیچ کس نباشید اما خانواده تان می تواند از شما همه کس بسازد... دوستتان دارم؛ همه تان را که بی منت دوستمان دارید.

سه)
شهر کوچک دوست داشتنی مادر و پدری ام، هر بار بیشتر از دفعه قبل دوستت می دارم و دلتنگت می شوم

...

2010-12-02T19:08:00.000+01:00

ماه، بالای سر تنهایی است

سهراب

شناخت انگیزه ها

2010-11-29T17:53:00.000+01:00

در اکتبر سال 1994 شخصی به نام دکتر آنتاناس ماکوس که یک استاد فلسفه و ریاضیات بود به عنوان شهردار بوگوتا پایتخت کلمبیا انتخاب شد. آن گونه که گفته شده است این شهر به عنوان پایتخت قتل جهان معروف بوده است و مقامات شهر در فساد شهره بوده اند. در واقع اهالی بوگوتا از این همه نابسامانی به جان آمده و به دنبال چاره ای می گشتند که نهایتا به دکتر ماکوس به عنوان یک ضد سیاستمدار متوسل شدند. اما شنیدنی است که دکتر ماکوس برای مقابله با ناهنجاری های در شهر بوگوتا از روشهای جالبی استفاده کرد. مثلا در سر چهارراه ها گروه های پانتومیم به کار گماشت که متشکل از دانشجویان تئاتری بودند که صورت خود را سفید و سیاه کرده بودند و هر کسی را که تخلفی می کرد مسخره می کردند. مثلا اگر عابر پیاده ای از چراغ قرمز رد می شد به دنبالش می افتادند و ادایش را در می آوردند و همین باعث شد که شهروندان از ترس مسخره شدن از تخلف بپرهیزند. با گذشت چند ماه، درصد افراد پیاده ای که به علائم راهنمایی توجه و مطابق آن ها رفتار می کردند از 26 درصد به 75 درصد رسید. در حقیقت استقبال از این طرح و موفقیت آن در کاهش خلاف چنان چشم گیر بود که دکتر ماکوس 400 نفر دیگر پانتومیم کار استخدام کرد تا خدمات این گروه ها به سراسر شهر گسترش یابد.
این تنها بخشی از کارهای به ساده بود که توسط دکتر ماکوس انجام شد و اتفاقا در نظم بخشی به شهر نتیجه داد.
دکتر ماکوس معتقد بود که تلاش برای تغییر نگرش مردم، می بایست رکن اساسی اصلاحات او را تشکیل دهد و نیز این که تحول در فرهنگ مدنی شهروندان کلید حل معضلات بی شمار شهر بوگوتا به شمار می آید...تنها اقتصاددانان بسیار کوتاه فکر ممکن است معتقد باشند که رفتار انسان ها صرفا از پاداش ها یا مجازات های ملموس و مادی تاثیر می پذیرد. درست است که افراد به انگیزه های اقتصادی شفاف و مستقیم واکنش نشان می دهند اما ممکن است به انگیزه های ناشناخته ای که از قراردادهای اجتماعی یا وجدان فردی شان نشات می گیرند نیز واکنشهای قاطعی نشان دهند

از کتاب تبهکاران اقتصادی: فساد، خشونت و فقر ملت ها. نوشته ریموند فیسمن و ادوارد میگل. ترجمه فرخ قبادی. نشر نگاه معاصر

tell me the story of life

2010-11-28T16:04:00.000+01:00

Now, this is she. a woman in the middle of nowhere.
a woman who surrounded with her fears...with anxiety
a woman who struggles to do not used to....to...nothing
always there is an alarm for her...hey you! just see and pass. there is no time to being used to...

she is sad.
because she believes the story of life is sad.

ذهن سرگردان

2010-11-13T19:03:00.000+01:00

روانپزشکان هاروارد تایید کردند: ذهن انسان یک ذهن سرگردان است و ذهن سرگردان غمگین است.
خواستم بگم من هم تایید می کنم... ذهن انسان باید یک جایی لنگر بیندازد و گرنه مایه عذاب است.همین

عصر روز تعطیل

2010-11-07T21:05:00.000+01:00

(1
در شهری که من از آن می آیم، مردم عصر روزهای تعطیل سبد خوراکی به دست، مشتاقانه دنبال طبیعتی دنج و خوش آب و هوا می گردند تا بساطی پهن کنند و دمی بیاسایند. البته که به سختی موفق می شوند تا چنین مکانی را بیابند و تازه اگر بیابند هم باید خیلی خوش شانس باشند که آب و هوا چنین اجازه ای را به آنها بدهد.
اما در اینجا عصر روزهای تعطیل مثلا تقریبا طبیعت بکر کنار رودخانه هیچ مشتری ندارد. در عوض، مردم ترجیح می دهند که بروند داخل شهر و اگر دقیق تر بگویم به میدان اصلی شهر. مدتی را در کافه ها بگذرانند. و در عین حال از هنرنمایی هنرمندان خیابانی بهره مند شوند و احیانا سخاوتی هم به خرج بدهند و سکه ای به هنرمند ببخشند بابت هنرش و اجرایش. جالب است که در گوشه گوشه میدان اصلی شهر جمعیتی را می بینی که با شنیدن صدای سازی یا دیدن نمایشی یا ...از حرکت باز ایستاده اند و به تماشا ایستاده اند.
این را می دانم که اگر هنرمندی به این طریق در ایران درآمد کسب کند، بیش از هر چیز با دلسوزی و ترحم مردم روبه رو می شود و اینکه قدر و ارزش این هنرمند در این جامعه پاس نداشته شده است که اگر فلان جای دنیا بود الان روی سرشان گذاشته بودندش....
اما آن چیزی که نمی دانم این است که آیا این مردمی که اینجا با این پدیده مواجهند آیا این هنرمند را مستحق دلسوزی می دانند؟ او را کسی می دانند که حقش را نگرفته و حمایت نشده؟
مسئله وقتی جالب می شود که این نوازندگان و بازیگران خیابانی بعضا واقعا اجرایی تحسین برانگیز دارند و مشخص است که حرفه ای هستند و حتی بعضا در اثنای این اجراهای خیابانی آلبوم خود را نیز تبلیغ می کنند.

2)
مبتنی بر اقتصاد بازار- محور، هر کس باید برای متاع خود مشتری بیابد. اگر موفق نشد...نشد. پای خودش. این روزها این مسئله بدجور ذهنم را به خود مشغول کرده و همه چیز نا خودآگاه در ذهنم به این مسئله و چالشهایش ربط پیدا می کند.